14. Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Sanığın istinaf talepli dilekçe ile kanun yoluna başvurduğu anlaşılmış ise de, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre kanun yolu ile mercinin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından vaki talebin temyiz niteliğinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen katılan Bakanlık vekilinin tüm temyiz itirazları ile sanık ve müdafisinin sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Dosya kapsamına göre olay günü sanığın, yolda yürüyen mağdurenin arkasından yaklaşarak sarılması şeklindeki fiziksel temas içeren eyleminin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesi nedeniyle fiilin sarkıntılık düzeyinde kaldığı nazara alınarak ilk derece mahkemesince hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi karşısında, anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ile müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 19.03.2019 gün ve 2019/695 Esas, 2019/790 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 12.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.