2. Ceza Dairesi

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Kamera kayıtlarına göre sanığın eylemini gerçekleştirme saatinin 08.21 olması karşısında, hırsızlık suçunun gündüz işlendiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden ve eylemin gece işlendiğine dair delillerin neler olduğu da kararda gösterilmeden, TCK'nın 143. maddesi ile uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

2.Sanığın demir milleri çaldıktan sonra kiralık araçla kaçarken sağa sola çarparak araca zarar verdiği anlaşılmakla, sanığın zarar verme eylemini kasten gerçekleştirdiğine ilişkin delillerin neler olduğunun karar yerinde gösterilip tartışılmadan yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

3.Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın farklı müştekilere yönelik eylemlerinin gündüz vakti ve kasten işlendiği kabul edildiğinde, eylemlerine uyan TCK'nın 151/1. ve 141/1 maddelerinde düzenlenen suçların uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.