2. Ceza Dairesi

Sanığın 22.02.2016 tarihli dilekçesi ile sadece konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte, cebir kullanarak işlenmesi nedeniyle, sanık hakkında basit yargılama usulünün uygulanması mümkün olmadığından tebliğnamenin bu hususu içeren bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, müştekinin soruşturma aşamasındaki ifadesine göre, sanık ...’in temyiz dışı sanık Sıtkı ile birlikte cebir kullanarak, birlikte müştekinin evine girdiklerinin anlaşılması karşında; sanığa verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 116/4 ve 119/1-c maddeleri uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılamamış, sanık hakkında kurulan hükümde TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de, anılan madde ve fıkrada belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup,

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin ... Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 04.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.