2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından ise kendi davası yönünden ; davalı -davacı (koca) tarafından da yine kendi davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı (koca)'nın, eşine "sen şişmansın" diyerek onu beğenmediğini ifade ettiği ve "seninle evlendiğime pişmanım" şeklinde sözler söylediği, davacı (kadın)'ın da güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olaylardan sonra tarafların birbirlerini affettiklerini veya en azından kusurlarını hoşgörüyle karşıladıklarını kabule yeterli delil bulunmamaktadır. Olayların akışı karşısında her iki taraf da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, her iki davanın da kabulü ile tarafların boşanmalarına (TMK. m 166/1) karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile dava ve birleşen davanın reddi doğru bulunmamıştır.