2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece "taraflar eşit kusurlu" kabul edilerek boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Oysa yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı kocanın, eşini evden kovduğu, güven sarsıcı davranış içine girdiği, eşinin karşı çıkmasına rağmen torununun müşterek konutta kalmasında ısrarcı olduğu, davalı kadının da kocasına hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Gerçekleşen bu olaylara göre birliğin temelinden sarsılmasında davacı koca daha ağır kusurlu ise de, davalı da az da olsa kusurludur. Tarafların 2010 yılı Aralık ayında evlenmiş olmalarına rağmen, gerçekleşen bu olayların yıkıcı etkisi karşısında evlilik birliğinin devamında davalı bakımından da korunmaya değer bir yarar kalmamıştır. Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki koşullar oluştuğundan; boşanma davasının kabulü bu sebeple hüküm sonucu itibariyle doğrudur.

Ancak, hükmün gerekçesi hüküm sonucuna uygun olmadığından; açıklanan şekilde boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına (HUMK md. 438/son, HMK md. 370/4) karar vermek gerekmiş; buna bağlı olarak davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazı ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2.Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi boşanmaya neden olan olaylarda davalı kadın kocasına göre eşit veya ağır kusurlu değildir. Durum böyleyken; mahkemece davalının yoksulluk nafakası (TMK md. 175) ile maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1-2) taleplerinin mahkemece kusur dağılımı gerekçe gösterilerek reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.