2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından; kusur isnadına ilişkin gerekçesi, manevi tazminat ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olup, davalı-davacı (kadın)ın manevi tazminat isteğinin reddedilmesinin bu sebeple doğru olmasına göre, davalı-davacı (kadın)'ın bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davalı-karşı davacının diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalı-karşı davacı (kadın)'ın mahkemece sabit kabul edilen kusurları yanında, davacı-karşı davalı (koca)'nın da, evlilik birliğine ilişkin görevlerini aksatacak derecede kahvehaneye gitme alışkanlığının olduğu, zaman zaman kumar oynadığı ve oğullarının kredi borcu yüzünden çıkan tartışmaları sırasında eşine "Allah belanı versin" şeklinde sözler söylediği ve bir başka ortamda da eşinin gözünü şişirdiği anlaşılmaktadır. Bu durumda boşanmaya sebep olan olaylarda koca da kusurlu olup, taraflardan birini baskın kusurlu kabul etmek mümkün değildir. Daha ağır kusurlu olmayan davalı-karşı davacı (kadın)'ın boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği de gerçekleşmiştir. Öyleyse davalı-karşı davacı (kadın) yararına, kocanın mali gücü ile orantılı uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken, daha ağır kusurlu olduğundan bahisle bu isteğin reddi doğru bulunmamıştır.