2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; boşanma ve nafaka davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Davalı-davacı kadının, kocanın boşanma davasına yönelik temyizinin incelenmesinde;

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için; evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

2.Davalı-davacı kadının kendi nafaka davasına yönelik temyizinin incelenmesine gelince;Türk Medeni Kanununun 197. maddesine dayalı eşin nafaka talebi "birlikte yaşamaya ara verilmesi" durumuna özgü olup; yeniden birlikte yaşamanın başlaması veya eşin ihtiyacının ortadan kalkması ya da evliliğin son bulmasına kadar devam eder. Buradaki nafaka; Türk Medeni Kanununun 169. maddesindeki boşanma veya ayrılık davası açılmasına özgü, bu davaların devam ettiği süreyle sınırlı olan "tedbir nafakası"ndan farklıdır. Bu niteliği göz önüne alındığında; davalı-davacı kadının Türk Medeni Kanununun 197. maddesi gereğince açmış olduğu tedbir nafakası davasının kabulüne karar verildiği halde; kadın yararına hükmedilen nafakanın Türk Medeni Kanununun 169. maddesinde düzenlenen tedbir nafakasıyla karıştırılması sonucu boşanma hükmünün kesinleşme tarihi itibariyle kaldırılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.