2. Ceza Dairesi

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2016 tarihli ve 2015/48 Esas, 2016/215 Karar sayılı kararın, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Temyiz dışı sanıklar ... ve ...'in yokluklarında verilen gerekçeli karar tebliğ edilirken, tebliğ edilen karar içeriğinin okunup, anlatılmak suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu, ancak cezaevi idaresince sanıklar hakkında düzenlenen tebligat belgesi içeriklerine göre, gerekçeli kararın sanığa yalnızca tebliğ edildiği, okunup anlatılmadığı, bu işlemlerin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmayıp geçersiz olduğu, ayrıca hükmün yasa yolu bildiriminde sanığa 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre “bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin” belirtilmediği anlaşıldığından, gerekçeli kararın sanıklar ... ve ...'e usulüne uygun şekilde (Sanıkların cezaevinde olması halinde, cezaevinde bizzat kendilerine okunup anlatılmak suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebilecekleri de belirtilerek tebliği, aksi halde sanıkların son bilinen adreslerine kararın tebliği, bu adreslere de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adreslerine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçeleri eklenerek ve ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.