2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (koca) tarafından kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakası yönünden; davalı (kadın) tarafından ise kusur belirlemesi ve reddedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının temyiz itirazları yersizdir.

2.Davacı kocanın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece, davalı kadın tarafından açılan ve reddedilen ilk boşanma davasının kesinleşmesinden sonra, tarafların yeniden bir araya gelmedikleri kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş (TMK 166/son), iki tarafın da boşanmaya neden olan olaylarda kusurunun bulunmadığı kabul edilmiştir. Davacı koca tarafından tanık olarak gösterilen müşterek çocuk B.'in beyanında geçen hakaret, bu davanın açılmasından sonraki tarihte gerçekleşmiştir. Davacı kocanın kusurlu davranışlarının varlığı kanıtlanamadığına göre, reddedilen ilk davayı açıp birlikte yaşamaktan kaçınarak boşanma nedeni oluşturan davalı kadın, boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurludur. Kusurlu eş yararına yoksulluk nafakasına hükmedilemez. Davalı kadın yararına yoksulluk nafakası (TMK md. 175.) koşullarının gerçekleşmediği gözetilerek, bu isteğin reddedilmesi gerekirken, kusur değerlendirilmesinde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.