2. Ceza Dairesi

5237 Sayılı TCK’nun 125/3-a maddesinde öngörülen adli para cezasının alt sınırının 365 gün karşılığı adli para cezası olduğu ve doğru uygulama yapılması halinde verilecek kararın temyizi kabil olacağı ve bu itibarla verilen kararın temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanığın olay günü yaralanan çocuğunu hastaneye götürdüğü, görevli olan müşteki doktor A.. B..'ın konu hakkında bilgilenmek istemesi üzerine “sen ne karışıyorsun, işine bak, pansumanını yap” şeklindeki sözleri, olayın gelişimine göre hakaret etme bilinç ve iradesiyle sarfetmediğinin anlaşılması karşısında beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2.5237 Sayılı TCK’nun 125/3-a maddesinde öngörülen adli para cezasının alt sınırının 365 gün karşılığı adli para cezası olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3.Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/ 11-250 2009/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın mahkemece yapılacak basit bir araştırma sonucu belirlenen maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı, dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde katılanın sanığa yüklenen hakaret suçundan doğan maddi bir zararının belirlenemediği, adli, sicil kaydında bulunan mahkumiyetinin silinme koşullarının oluştuğu, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olmadığının anlaşılması karşısında; sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken “katılanın zararının giderilmemiş olması ”biçimindeki, yasal ve dosya içeriğine de uygun olmayan gerekçeyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.