4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.Yerel Mahkemenin 08.07.2009 tarihli ve 2009/168 Esas, 2009/598 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesi kapsamında açılan kamu davasının yargılaması sonucunda beraat hükmü kurulmuştur.

2.Anılan kararın Yargıtay 4. Ceza Dairesince bozulması üzerine, Yerel Mahkemenin 17.07.2013 tarihli ve 2013/262 Esas, 2013/471 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında aynı Kanun maddesi uyarınca kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu kararın 10.09.2013 tarihinde kesinleşmesinden sonra denetim süresi içerisinde 16.08.2017 tarihinde sanığın suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine daha önce açıklanması geri bırakılmasına karar verilen hüküm aynen açıklanarak yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanığın 1 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz isteği, müvekkilinin yapı kullanım izni aldığına, Mahkemenin bu durumu dikkate alıp keşif yapmadan karar verdiğine, hapis cezasının seçenek yaptırımlardan birine çevrilmediğine ilişkindir.

Sanığın, arsa tapusu kendisine ait olan tutanağa konu suç adresinde ruhsat almaksızın bodrum ve zemin üzerine 4 katılı iskan edilir durumda inşaat yaptığı, suç tarihinden sonra da ruhsata ve mimari projeye uygun hale getirmediği, bu suretle üzerine atılı suçu işlediği iddia ve kabul edilmiştir.

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.Bozma kararı öncesi zamanaşımını son kesen işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 21.04.2009 tarihine göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarihten, deneme süresi içerisinde işlenen suç tarihine kadar geçen durma süresi de dikkate alındığında, bozma sonrası verilen karar tarihinden önce 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.04.2023 tarihinde karar verildi.