2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan sanık Y.. K.. müdafiinin temyiz dilekçesinde; hakaret suçlarından verilen ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararlara yönelik temyiz talebi olmadığı, temyiz talebinin, sadece kasten yaralama suçundan kendisi ve sanık Mete hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemesinde; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1.Aynı okulda öğretmenlik yapan sanıklar M. O.. ve Y.. K.. arasında çıkan tartışma ve karşılıklı hakaretin kavgaya dönüşmesi nedeniyle birbirlerine karşı işledikleri kasten yaralama suçu nedeniyle ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı değerlendirilip tartışılarak sonucuna göre, diğer sanık hakkında tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı ve kavgayı kimin başlattığının belirlenememesi halinde ise her iki sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/ 11-250 2009/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde nazara alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı, olayda katılan Mete Osmançelebioğlu'nun tazminat istemi bulunmadığı gibi dosyaya yansıyan maddi bir zararlarının da belirlenemediği, adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu ve gösterdiği pişmanlık takdiri hafifletici sebep sayıldığı anlaşılan sanık Y.. K.. hakkında 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı da değerlendirilerek sonucuna göre sanık Yıldıray'ın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, “zararının giderilmemesi” biçimindeki yetersiz ve çelişkili gerekçeyle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık Y.. K.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.