4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 50 nci maddeleri uyarınca 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz isteği, tanık ve mağdur beyanlarının birbiriyle uyuşmadığı, mağdurun kendisinin elinden aracının anahtarını zorla alma yetkisi ve görevi bulunmadığı, bu eylem esnasında mağdurun elinin burkulmasında kast veya taksirinin bulunmadığı, bu suretle görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarının oluşmadığına vesaire ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurun trafik polisi olarak görev yaptığı, ihbar üzerine intikal ettiği olay yerinde bulunan ... plakalı aracın hacizli ve yakalamalı olduğunun anlaşılması üzerine buna ilişkin işlemleri yapacağı sırada aracın sahibi olan sanığın olay yerine geldiği, sanığın aracın çekilmesini engellemek istediği ve mağduru yakasından tutup darp etmesi neticesinde basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, bu suretle görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği Mahkemece kabul edilmiştir.

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Hacizli ve yakalamalı olduğu belirtilen aracın kaçırılması şeklindeki yakın tehlikenin bertaraf edilmesi adına ölçülü ve orantılı bir müdahale ile araç anahtarının elde edilmeye çalışılması eyleminin mağdurun görev ve yetkisi dahilinde olduğu belirlenmiş, mağdur ve tanık beyanları arasındaki farklılığın adli rapor içeriği ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında suçun sübutuna etkisi olmadığı anlaşılmış, neticeten Olay ve Olgular bölümünde anlatıldığı şekliyle sanığın üzerine atılı görevi yaptırmamak için direnme eylemini gerçekleştirdiği hususunun sanık savunması, mağdur ve tanık beyanları ile adli rapor neticesinde sübut bulduğu yönündeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Yerel Mahkemece kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin gösterilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50.maddesi gereği" ibaresinin çıkartılıp yerine "5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.04.2023 tarihinde karar verildi.