4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında katılanlara yönelik olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret ve 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (e) bendinde düzenlenen kasten yaralama suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

Katılanlar vekilinin temyiz isteğinin; usûl ve Kanun'a aykırı şekilde beraat kararları verildiğine, sanığın üzerine atılı suçları işlediğinin sabit olduğuna, taraflar arasında karşılıklı tartışma yaşanmış olmasına rağmen sadece sanığın darp edildiğine kanaat getirilmesinin dosya kapsamına ve oluşa uygun olmadığına, tarafların arasında önceden beri süregelen bir husumet olduğuna, sanığın savunması incelendiğinde aslında sanığın motorunu katılan ...'in üzerine sürdüğü ve katılan ...'in araya girmek zorunda kaldığının anlaşılacağına, Mahkemece bu hususun dikkate alınmadığına ve resen gözetilecek nedenlerle hükümlerin bozulması gerektiğine, yönelik olduğu belirlenmiştir.

1.Aralarında husumet bulunan tarafların olay tarihinde karşılaştıklarında sanığın katılanlara hakaret ettiği ve kullanmakta olduğu motosikleti katılanların üzerine sürdüğü iddiası ile kamu davasının açıldığı; Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair katılanların soyut iddiası dışında mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi sonucu yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı anlaşıldığından 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verildiği belirlenmiştir.

2.Sanığın, üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği yönünde savunma yaptığı anlaşılmıştır.

3.Katılanların soruşturma ve kovuşturma aşamalarında oluşa ilişkin istikrarlı ve birbiriyle uyumlu anlatımlarının bulunduğu belirlenmiştir.

4.Tanık ...'nin beyanı tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir. IV. GEREKÇE

1.Sanık savunması, katılanların beyanları, tanık ...'nin beyanı, dosya kapsamından taraflar arasında husumet olduğunun bilinmesi karşısında, sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından beraat kararları verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.04.2023 tarihinde karar verildi.