4. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanunun 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

Katılan vekilinin temyiz istemi, tanıklar ... ve ...'in sanıkların hakaret ettiğini doğruladığı, sanıklar hakkında cezaya hükmedilmemesinin kanun ve dosya içeriğine aykırı olduğu, hükümlerin bozulmasına karar verilmesi, vesaire ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Sanıkların katılana hakaret ettiği iddia edilen olayda ... ve ...'in inkarı, tanıklar ... ve ...'in sanıklar ... ve ...'in yakını oldukları, diğer tanık ...'in ise ...'ın arkadaşı olduğu ve olayı tam olarak hatırlamadığı ve karşılıklı hakaret içeren sözlerin konuşulduğuna ilişkin beyanı, tanık ...'in ise sadece erkek şahsın hakaret ettiğini duyduğunu ancak kimin söylediğini duymadığına ilişkin beyanı, tanık ...'in ise ... ve ...'in hakaret içeren sözleri söylemediğine ilişkin beyanı dikkate alındığında tarafların beyanlarının çelişkili olduğu ve bu çelişkinin giderilemediğinden tanık beyanlarına itibar edilmemiş, taraflar arasında önceye dayalı husumet bulunuşu dikkate alınarak ...'ın iddiasını destekleyecek her türlü şüpheden uzak, inandırıcı ve kesin nitelikte delil elde edilemediğinden "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi de gözetilerek sanıkların ayrı ayrı delil yetersizliğinden beraatine karar verildiği, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

1.Sanıkların üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi, tanıkların çelişkili beyanları, taraflar arasındaki önceye dayalı husumet ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi de göz önünde bulundurularak, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.03.2023 tarihinde karar verildi.