2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan sanık T.. T.. vekilinin temyiz isteminin katılan sanıklar T.. T.. ve D.. K.. haklarında katılan sanık D.. K.. müdafiinin temyiz isteminin ise D.. K.. hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1.Katılan F.. E.. T..'in katılan sanıklar D.. K.. ve oğlu T.. T.. haklarındaki kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Suçtan doğruda zarar görmeyen ve bu eylemler yönünden katılan sıfatını almayan şikayetçinin temyiz yetkisi bulunmadığından temyiz inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince reddine,

2.KatılanF.. E.. T..'in katılan sanık D.. K.. hakkında kendisine yönelik hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Katılanın aşamalardaki değişmeyen iddiası, tanık G.. A.. ve G.. T..'in beyanlarına göre sanığın katılana sövme içeren sözler söylediği sübuta ermesine rağmen tanık G..A..'in beyanına neden itibar edilmediği de karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

3.Katılan sanıklar T.. T.. ve D.. K.. haklarında kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Hükümden önce 19.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa’nın 23.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesi uyarınca ve bu maddenin 6.fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7.maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek; soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suçla ilgili olarak yapılan yargılama sonucunda hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 25/11/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.