2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.... Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 10.09.2014 tarihli ve 2014/2115 Esas numaralı iddianame ile özetle; "sanığın olay tarihinde ... 5 Nolu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğu ve rahatsızlığı nedeniyle ... Ceza İnfaz Kurumları Devlet Hastanesine götürüldüğü, hastaneye giriş yaptığı esnada kapının camına tekme atmak suretiyle kırdığı" iddiasıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a ve 53. maddeleri gereğince kamu malına zarar verme suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2014/461 Esas, 2015/594 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 152/1-a, 168/2, 62 ve 53/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz isteği; kolluk görevlileri tarafından darbedildiği sırada kendisini savunurken hastanenin camının kırıldığına, cezasının ertelenmesi gerektiğine ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

1.Sanığın olay tarihinde rahatsızlığı nedeniyle ... Ceza İnfaz Kurumları Devlet Hastanesine götürüldüğü sırada, hastaneye giriş esnasında kapının camına tekme atmak suretiyle camı kırdığı, olay nedeniyle 47,20 TL'lik zararın meydana geldiği, sanığın kovuşturma aşamasında olay nedeniyle meydana gelen zararı giderdiğinin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Sanık üzerine atılı suçlamayı tevil yollu ikrar etmiş, tanıklar E.T., K.Ç. ve Y.T.’nin iddiayı doğrulayan beyanları ve kolluk güçleri tarafından tanzim olunan 15.05.2014 tarihli tutanak ve 21.04.2015 tarihli reddiyat makbuzu dava dosyasında mevcuttur. IV. GEREKÇE

Sanığın aşamalarda kolluk görevlileri tarafından darbedildiğine dair bir beyanının bulunmadığı, tanıklar E.T. ve K.Ç. ve Y.T.'nin de sanık tarafından tekme atılmak suretiyle camın kırıldığını gördüklerini beyan ettikleri, bu itibarla sanığın eyleminin sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış; yine sanığın her ne kadar tekerrüre esas teşkil etmeyecek olsa da, kasıtlı bir suçtan 8 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkûmiyetinin bulunması karşısında Mahkemece, takdiren değil, kanunen erteleme müessesesinin uygulanmasına engel bulunduğu, kaldı ki bu durumun Mahkemece değerlendirildiği ve "sanığın cezasının ertelenmesi halinde bir daha suç işlemeyeceğine dair kanaat sanığın kişiliği gözetildiğinde mahkememizde oluşmadığından ve daha önce kasıtlı suçtan 3 aydan fazla hapis cezası ile mahkum olduğundan..." şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçe ile erteleme kurumunun uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan ... Ağır Ceza Mahkemesinin 20.03.2013 tarihli ve 2010/167 Esas, 2013/59 Karar sayılı kararına konu suçu işlediği sırada sanığın on sekiz yaşını tamamlamadığı, 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesine göre, anılan karar nedeniyle sanığın mükerrir sayılamayacağı ve sanığın suç tarihi itibari ile de adli sicil kaydında başkaca bir mahkûmiyet kaydının bulunmadığı gözetilmeden, aynı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ...

2.Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2014/461 Esas, 2015/594 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasından "sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılmasına" karar verilmek suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.