12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında, Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1.Keçiborlu Sulh Ceza Mahkemesinin, 18/01/2012 tarihli ve 2011/111 Esas, 2012/6 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, "yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması " gerekçesine dayanılarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Keçiborlu Sulh Ceza Mahkemesinin, 18/01/2012 tarihli ve 2011/111 Esas, 2012/6 Karar sayılı kararının, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından aleyhe temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 28/11/2013 tarihli ve 2012/29534 Esas, 2013/27198 Karar sayılı ilâmıyla; 123 promil alkollü olarak otomobil kullanarak kullandığı aracın devrilmesine neden olan sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılamada, Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesinin, 23/03/2017 tarihli ve 2014/85 Esas, 2017/56 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'unun (5237 sayılı Kanun) 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşince ve sekizinci fıkraları uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

4.Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesinin, 23/03/2017 tarihli ve 2014/85 Esas, 2017/56 Karar sayılı kararının 04/05/2017 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinde tanımlanan silahla kasten yaralama suçunu işlediği ve Burdur 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/413 Esas - 2021/449 Karar sayılı ilamı ile mahkumiyetine karar verildiği, verilen kararın 27/06/2022 tarihinde kesinleştiği, ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesinin 06/10/2022 tarihli ve 2022/235 Esas, 2022/327 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan 5237 sayılı Kanunu'nun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları, 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası 52 nci maddesinin ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hapisten çevrilen 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 26/04/2023 tarihli ve 2023/33535 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz sebebi; kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü Olay tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki otomobili ile seyir halindeyken direksiyon hakimiyetini kaybederek yoldan çıkıp dağ eteğine çarpması sonucu alınan doktor raporunda 1,23 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, belirtilmiştir.

2.Sanık aşamalardaki savunmasında, olay günü alkol aldıktan sonra trafiğe çıktığını ve direksiyon hakimiyetini kaybetmesi nedeni ile kaza yaptığını ancak olayda kusurunun bulunmadığını ve suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiştir.

3.Keçiborlu Devlet Hastanesince düzenlenen doktor raporunda kanda yapılan ölçüm sonucu sanığın 1.23 promil alkollü olarak trafiğe çıktığı tespit edilmiş olup ilgili rapor dosya içerisinde mevcuttur.

4.Sanık ...'e ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir. IV. GEREKÇE Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih 2017/463 esas 2018/20 karar sayılı ve 23/01/2018 tarih 2015/962 esas 2018/16 karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 52/4 maddesi yerine 5275 sayılı Kanunun 106/3 maddesinin uygulanması bozma nedeni yapılmamıştır. Sanığın, Kararın Hukuka Aykırı Olduğuna ilişkin Temyiz Sebebi Yönünden,

Olay ve olgular kısmında yer verilen alkol ölçümü sounucunda 1.23 promil alkollü olarak trafiğe çıktığı tespit edilen sanık hakkında, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları, 50 nci maddesinin üçüncü fıkrası i, 52 nci maddesinin ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hapisten çevrilen 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmesine ilişkin esas mahkemenin kabulü hukuka uygun bulunmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesinin 06/10/2022 tarihli ve 2022/235 Esas, 2022/327 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2023 tarihinde karar verildi.