10. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Sanık hakkında, Çorum Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2.Sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Siverek Cumhuriyet Başsavcılığının 03.03.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3.Çorum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2015 tarihli ve 2015/244 Esas, 2015/764 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Sanığın temyiz isteği özetle; beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Cumhuriyet savcısının temyiz talebi, sanığın kendi beyanına göre bonzai maddesi satın aldığı ve kullandığı, sanığın olay günü ve sonrasında vücudunda uyuşturucu madde bulunup bulunmadığına dair bir inceleme yapılmadığı, üzerinde veya evinde uyuşturucu madde ele geçmediği, sanığa bonzai denilerek uyuşturucu niteliğe haiz olmayan herhangi bir maddenin de satılmış olabileceği, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın delil yetersizliği nedeniyle beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Sanığın açık kimlik bilgilerini bilmediği şahısla olay tarihinde Beyaz Park içerisinde buluşarak bonzai maddesi aldığı, akşam ikametine gittiğinde evde ailesi ile tartıştıktan sonra sanığın sigaranın içerisine koyarak bonzai maddesini içtiğini beyan etmesi nedeniyle hakkında Kamu Davasının Ertelenmesi kararı verildiği, sanığın yasal süre içerisinde müracaatta bulunmadığı ve bu haliyle adli kontrol yükümlülüğünü yerine getirmediği, sanığın sadece suçu kabul etmesinin suçun tüm unsurları itibarıyla ortaya çıkmasına hizmet ve yardım ettiğinin kabul edilemeyeceği bu nedenle sanığın aşamalarda etkin pişmanlık göstermemiş olduğu gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

Olay günü rahatsızlanması üzerine hastaneye kaldırılan sanığın üzerinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemediği, olayı müteakip uyuşturucu madde kullandığı teknik yöntemlerle de saptanmayan sanığın, daha önce kullandığını söylediği uyuşturucu maddelerin ele geçmemesi nedeniyle niteliklerinin belirlenmesi mümkün olmadığından, soyut beyan dışında atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırılık görülmüştür.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çorum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2015 tarihli ve 2015/244 Esas, 2015/764 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2023 tarihinde karar verildi.