2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Konya Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2010 tarihli ve 2010/13189 Esas sayılı iddianamesi ile; 18.07.2010 günü saat 06:00 sıralarında sanık ve temyiz dışı sanık ...'in mağdur ...'ın işlettiği ... Pastanesi'ne gittikleri, pastane kapısını tornavida ile zorlamak suretiyle içeri girdikleri, içeriden pasta alıp yedikleri, daha sonra pastaneden ayrıldıkları ve ihbar üzerine yakalandıkları iddiasıyla, sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1.b.1, 53/1-2, 116/2, 53/1-2, 151/1, 53/1-2, 63/1 ve 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2012 tarihli ve 2010/578 Esas, 2012/1424 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun’un 119/1-c. maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmek suretiyle 116/1, 119/1-c, 53 ve 58. maddeleri gereğince 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mala zarar verme suçundan aynı Kanun’un 151/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, karar verilmiştir.

3.Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.09.2012 tarihli ve 2010/578 Esas, 2012/1424 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 12.02.2015 tarihli ve 2014/2494 Esas, 2015/2553 Karar sayılı ilâmıyla; "...denetimli serbestlik tedbirinin süresinin infaz aşamasında 5275 sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenmesinin gerektiği gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin 7. fıkrası gereğince hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesiyle yetinilmesi gerekirken infazı kısıtlar biçimde bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi," gerekçesiyle anılan hükümlerin düzeltilerek onanmasına, karar verilmiştir.

4.Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 12.02.2015 tarihli ve 2014/2494 Esas, 2015/2553 Karar sayılı ilamı ile mahkemenin kararlarının düzeltilerek onanmasına karar verilmesinin ardından,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.04.2021 tarihli ve KD – 2021/37998 sayılı itirazı ile "sanığın hüküm tarihinde aynı yargı çevresinde bulunan ... E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğunun UYAP kayıtlarında yapılan inceleme ile anlaşılması ve sanığın sorgusunda duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 25.09.2012 tarihli son duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlandığı" gerekçesiyle itirazın kabulü ve kararın kaldırılması görüşüyle dosya Daireye tevdi olunmuştur.

5.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.04.2021 tarihli ve KD – 2021/37998 sayılı itirazı üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 08.06.2021 tarihli ve 2021/11204 Esas, 2021/11707 Karar sayılı ilâmıyla itirazın kabulüne; "Hüküm tarihinde ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 25.09.2012 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlandığı," gerekçesiyle kararların bozulmasına, karar verilmiştir.

6.Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/950 Esas, 2021/1263 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 168/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, aynı Kanun’un 116/1, 119/1-c, 53 ve 58. maddeleri gereğince 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; mala zarar verme suçundan aynı Kanun’un 151/1, 168/1, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, karar verilmiştir.

7.Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2021 tarihli ve 2021/950 Esas, 2021/1263 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.06.2022 tarihli ve 2022/3367 Esas, 2022/13529 Karar sayılı ilâmıyla; sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin onamasına, hırsızlık suçundan kurulan hükmün ise 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanması gerektiği ve etkin pişmanlığın kovuşturma aşamasında gerçekleşmesi nedeniyle 1/2 oranında indirim yapıldığı hâlde uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesi yerine 168/1. maddesi olarak gösterilmesi gerekçeleriyle, bozulmasına karar verilmiştir.

8.Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.11.2022 tarihli ve 2021/1109 Esas, 2022/1395 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 168/2, 145, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, zamanaşımının geçtiği bu nedenle düşme kararı verilmesi gerektiğine, sadece sanığın ikrarına dayanarak mahkûmiyet kurulmasının hukuka aykırı olduğuna, somut delil bulunmadığına, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanmadığına, şikâyetten vazgeçme nedeniyle düşme kararının verilmesi gerektiğine, ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

18.07.2010 günü gündüz vakti saat 05.30 sıralarında ... kasabının camlarını kırarak kaçan ve suça konu ... pastanesinin kapısını kırarak giren iki şahsın olduğu ihbarı üzerine olay yerine kolluk ekiplerinin intikal ettiği, 05.40 sıralarında pastaneyi kontrol ettiklerinde şahısların olmadığını görünce araştırma yaptıkları ve iki kaçan şahıs görülünce kovalamaca sonucu 05.50 sıralarında yakalandıkları, isimleri ... ve ... olan şahıslara sorulduğunda pastaneye girdiklerini pasta ve poğaça çalıp yediklerini söyledikleri, yapılan incelemelerde pastanede bulunan yazar kasa ve çekmeceler ile kapalı olan tüm yerleri karıştırdıkları, sanığın atılı suçu ikrar ettiği, anlaşılmıştır.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 22.11.2011 tarihli ve 2011/4-203 Esas, 2011/238 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 5271 sayılı Kanun’da olağanüstü bir yasa yolu olarak düzenlenmiş bulunan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazı üzerine yapılan incelemede, itirazın kabulü durumunda, mahkemece verilen ilk hükmün kesinleştiği tarih olan Dairemizin düzeltilerek onama kararını verdiği 12.02.2015 tarihi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edildiği 08.06.2021 tarihi arasında zamanaşımının durması nedeniyle dava zamanaşımı süresinin dolmadığı, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulandığı, incelemeye konu suçun şikâyete tabi suçlardan olmadığı bu nedenle de mağdurun şikâyetten vazgeçmesinin sanık hakkında düşme kararı verilmesi sonucunu doğurmayacağı anlaşılmış, 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.11.2022 tarihli ve 2022/1109 Esas, 2022/1395 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.