11. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İstanbul Anadolu 38.Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2015 tarihli ve 2013/1502 Esas, 2015/398 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii tarafından sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek hüküm temyiz edilmiştir. III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, katılana ait daireyi katılanın bilgisi dışında home office olarak kullandığı, katılanın yurtdışında olduğu dönemde 01.12.2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesini düzenlediği kiraya veren kısmını katılan ... adına imzalayarak ve kiracı kısmını da kendi ismini yazarak imzaladıktan sonra İSKİ ve AYEDAŞ'a başvurup bu sahte kira sözlemesi ile su aboneliği ve elektrik aboneliği işlemlerini gerçekleştirdiği, bu suretle üzerine atılı suçu işlediği iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

2.Sanık kira sözleşmesini kendisinin imzaladığını, ancak katılanın bilgisi olduğunu beyan etmiştir.

3.Mahkemece yapılan yargılama neticesinde sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE

1.Sanık savunması, tutanaklar ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın mahkûmiyetine karar veren mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.10.2015 tarihli ve 2013/1502 Esas, 2015/398 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.09.2023 tarihinde karar verildi.