4. Hukuk Dairesi

Davacı İ.. B.. vekili Avukat E. E. tarafından, davalılar T.. K.. vd aleyhine 05/12/2012 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı A.. Ş.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddolunmalıdır.

2.Davacının diğer temyiz itirazına gelince; Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istem kısmen kabul edilmiş; karar, davacı ile davalı A.. Ş.. tarafından temyiz edilmiştir. Davacı, davalılardan A.. Ş..'in kullandığı araçla neden olduğu trafik kazası sonucunda dava dışı polis memurlarının yaralandığını, 2330 sayılı Yasa'ya göre polis memurlarına ödeme yapıldığını beyanla, ödenen tutarın davalılardan rücuan tahsilini istemiştir. Mahkemece, davalı T.. K.. yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle usulden reddine, davalı A.. Ş.. yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiştir. 2330 sayılı Yasa hükümlerine göre, Devlet, bu yasa kapsamı içinde yer alan kamu görevlisinin görevi sırasında ve görevi ile bağlantılı olarak uğradığı zararları öncelikle ödenmesini üstlenmekte; zararlandırıcı eylemin meydana gelmesinde sorumluluğu bulunup bulunmadığını gözetmeden, daha sonra değerlendirme yapılmak ve sorumluluğun kapsamını ve failin kimler olduğunu belirlemek üzere bir bakıma zarar verenin yükümlülüklerini yerine getirmektedir. İşte Devlet haksız fiil sorumlularının yükümlülüğü oranında onların yerine geçmek suretiyle ödeme nedeniyle onlara dönme hakkını elde edebilmektedir.

Somut olayda, meydana gelen zarardan davalılardan A.. Ş.. haksız eylemi bizzat gerçekleştiren sıfatıyla sorumlu olduğu gibi, davalı T.. K.. da 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85. maddesi uyarınca aracın işleteni sıfatıyla sorumludur. Mahkemece, davalı T.. K..'ın da işleten sıfatıyla sorumlu olduğu gözetilmeksizin, adı geçen davalı yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

3.Davalı A.. Ş..'in diğer temyiz itirazına gelince;

Mahkemece, davalının kusurunun hangi oranda olduğuna dair bir bilirkişi raporu alınmamış, bu konuda ceza dosyası kapsamında trafik polis memuru bilirkişi tarafından düzenlenen raporla yetinilmiştir. Kural olarak, mahkumiyet halinde, maddi olgular bakımından hukuka aykırılığın varlığı noktasında ceza mahkemesi kararı, hukuk mahkemesini de bağlayıcıdır. Ancak, ceza mahkemesinin beraata ve kusur oranına ilişkin saptaması hukuk mahkemesini bağlayıcı nitelikte değildir.(TBK madde 74 – BK madde 53) Şu durumda, davalının kusur oranı konusunda bir üniversite kürsüsü veya Adli Tıp Kurumu'ndaki uzman bilirkişi heyetinden rapor alınmalı ve rücunun kapsamı buna göre belirlenmelidir. Bu husus gözönüne alınmaksızın eksik incelemeye dayalı kararın bozulması gerekmiştir.