9. Ceza Dairesi

Reyhanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.06.2015 tarihli ve 2013/626 Esas, 2015/597 Karar sayılı kararının, katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Temyiz yoluna konu gerekçeli kararın; 11.01.2011 tarih ve 6099 sayılı Kanunla değişik Tebligat Kanunu'nun 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tebligatın muhatabın bilinen en son adresine yapılması, bilinen en son adresinin tebligata elverişli olmaması veya tebligat yapılamaması halinde adres kayıt sistemindeki adresine aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğ edilmesi gerektiği, buna karşılık muhatabın beyan adresi ile mernis adresinin aynı olması durumunda ise öncelikle şerhsiz tebligatın 21 inci maddenin birinci fıkrasına göre tebliğe çıkarılıp, bila tebliğ iade edilmesi halinde aynı adrese 21 inci maddenin ikinci fıkrasına istinaden şerhli karar tebliği yapılması gerektiği nazara alındığında, yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanığa öncelikle duruşmada belirttiği adres yerine başka bir adrese tebliğ yapıldığı ve yapılan tebliğin de usulsüz olduğu anlaşıldığından, gerekçeli kararın sanığa usulünce tebliğiyle verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükmün temyizi halinde bununla ilgili ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 07.09.2023 tarihinde karar verildi.