9. Ceza Dairesi

Mağdurenin yasal temsilcilerinin şikayet ve davaya katılma talebi bulunmadığından vekilin temyiz isteminin reddi gerektiği anlaşılmıştır.

Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Kilis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 tarihli ve 2014/124 Esas, 2015/21 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 28.02.2018 tarihli ve 14-2015/144013 sayılı Düzelterek Onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. GEREKÇE

A. Mağdure Vekilinin Temyizi Yönünden

Kovuşturma aşamasında on üç yaş içerisinde bulunan mağdurenin yasal temsilcisi olan anne ve babasının duruşmaya gelerek şikayet ve katılma taleplerinin bulunmadığını belirttiklerinden, 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında baroca atanan vekilinin katılan mağdure vekili sıfatı bulunmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, mağdure vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Müdafiinin Temyizi Yönünden

Yapılan yargılama neticesinde, sırasıyla hazır bulunan sanık ile sanık müdafiinin ve iddia makamının dosyaya ilişkin görüşleri alındıktan sonra, iddia makamının esas hakkındaki görüşünün tespit edilmesi, esas hakkındaki görüşe ilişkin sanık ile müdafiinin aynı sıralamaya göre beyanlarının tespitini müteakip yargılamanın bitirildiği 13.02.2015 tarihli hüküm duruşmasında hazır bulunan sanığa son sözü sorulduktan sonra hükmün kurulması gerekirken sanıktan son sözü sorulmadan yargılamanın bitirilmesiyle hükmün tesis ve tefhimi, 5271 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesine açıkça aykırılık teşkil edeceğinden savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran bu usûl kuralına aykırılık nedeniyle hükmün, esasa ilişkin yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

C. Tebliğname Yönünden Gerekçenin (B) ve (C) bölümlerinde açıklanan nedenlerle Tebliğnamede düzelterek onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

III. KARAR

A. Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden Mağdure vekilinin temyiz isteminin gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden

Başkaca yönleri incelenmeyen Kilis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 tarihli ve 2014/124 Esas, 2015/21 Karar sayılı kararının, gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün,1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.09.2023 tarihinde karar verildi.