2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Sındırgı Cumhuriyet Başsavcılığının 09.04.2015 tarihli ve 2015/81 Esas nolu iddianamesi ile sanık hakkında, katılanın evinin alt katında bulunan ahıra girerek, katılana yönelik cinsel tacizde bulunması şeklindeki eylemleri nedeniyle konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1, 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davaları açılmıştır.

2.Sındırgı Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.12.2015 tarihli ve 2015/123 Esas, 2015/387 Karar sayılı kararı ile sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun’un 116/1, 62, 50/1. maddeleri uyarınca 3.000,00 TL. adli para cezası, ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Yukarıda anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.06.2022 tarihli ve 2021/2018 Esas, 2022/12687 Karar sayılı kararı ile "basit yargılama usulü düzenlemesi dikkate alınarak dosyanın yeniden değerlendirilmesi" gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4.Sındırgı Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2022/298 Esas, 2023/41 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan beraatine karar verilmiştir II. TEMYİZ SEBEPLERİ O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, katılan ve tanıkların anlatımları dikkate alınarak, sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılanın, 19.06.2014 günü saat 19:00 civarında, komşusu olan köy muhtarının yanına bir konuda danışmak üzere gittiği, bir süre sonra evine geri geldiğinde, sanığı, evin alt katında bulunan ahırda gördüğü, sanığın, katılanın elini tutmaya çalıştığı ve evine gitmelerini teklif ettiği, katılanın sanığa dışarı çıkması için bağırdığı, sanığın dışarı çıkmaması üzerine eline ahırda bulunan dirgeni aldığı, bunun üzerine sanığın ahırdan dışarı çıktığı, devamında ise katılanın sanık ile köy kahvesinde tartıştığı ve sanık hakkında şikayetçi olduğu, sanığın aşamalarda suçlamaları kabul etmediği, İlk Derece Mahkemesince, katılanın soyut iddiası dışında mahkumiyete yeter dosyada bir delil olmadığından bahisle sanığın atılı suçtan beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

2.Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmı uyarınca yapılan değerlendirmede, basit yargılama usulünün uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği belirlenmiştir. IV. GEREKÇE

Katılanın aşamalardaki kendi içinde uyumlu ifadeleri, tanık olarak dinlenen ...,...'nin olaydan kısa bir süre sonra katılanın evine geldikleri esnada, katılanı tedirgin ve ağlarken gördüklerini ifade etmeleri, katılan ve sanığın olaydan sonra köy kahvesinde tartıştıkları ve bu tartışmaya tanık ... 'ın da şahit olması, katılanın sanığa suç isnadında bulunmasını gerektirecek bir nedenin de bulunmaması karşısında; sanığın atılı konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Gerekçe bölümünün açıklanan nedenle Sındırgı Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2023 tarihli ve 2022/298 Esas, 2023/41 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcsının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği Tebliğname’ye aykırı olarak, BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.