2. Ceza Dairesi

...

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 19.02.2015 tarihli ve 2015/4140 Esas numaralı iddianame ile özetle; "suç tarihinde sanığın açık kimlikleri tespit olunamayan kalabalık bir grup ile katılanın rızası hilafına evine girerek katılanı yaralayıp hakaret ettiği" iddiasıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 119/1-c ve 53. maddeleri gereğince konut dokunulmazlığının ihlali suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2016 tarihli ve 2015/177 Esas, 2016/275 Karar sayılı kararıyla, sanığın konut dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 29/1, 62. ve 53. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz istemi; "hakkında usûle ve yasaya aykırı, ağır bir karar verildiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine" ilişkindir.

1.Sanığın olay tarihinde gece vakti sayılan saat 22.00 sıralarında açık kimlikleri tespit olunamayan birden fazla kişi ile birlikte katılanın evinin bulunduğu binanın avlu kapısından içeriye girerek burada katılanı darp ettiğinin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Sanık üzerine atılı suçlamayı inkâr etmiş, katılanın aşamalarda ifadesinin alındığı tespit edilmiştir. Adana 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2015 tarihli ve 2014/1143 Esas, 2015/152 Karar sayılı kararı ve aynı olayla ilgili bu dosya kapsamında alınan tanıklar M.Ö. ve M.T.'nin iddiayı doğrulayan beyanları dava dosyasında mevcuttur. IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 62/1. maddesi gereği 1/6 oranında takdirî indirim sebebi uygulandığı, netice olarak belirlenen ceza miktarının 1 yıl 3 ay hapis cezası olduğu, sanık hakkında aynı Kanun'un 50. maddesinde düzenlenen kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine sonuç ceza miktarı itibarıyla olanak bulunmadığı; yine 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi kapsamında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi kapsamında erteleme müesseseleri yönünden; "sanığın adli sicil kaydından daha önce hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması ve sanığın yeniden suç işlemeyeceği konusunda mahkememizde kanaate varılamaması nedeniyle sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ve sanığın adli sicil kaydından anlaşılan suç işleme konusundaki eğilimi, sanığın tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkememizde bir kanaatin oluşmaması nedeni ile sanık hakkında verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 51/1 maddesi gereğince ertelenmesine yer olmadığına" şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçeler ile lehe hükümlerin uygulanmamasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine sanık hakkında üzerine atılı suç nedeniyle alt sınırdan hüküm kurulduğu belirlenmekle, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamış; katılanın sanığın eylemine neden olabilecek haksız bir fiilinin bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında haksız tahrik koşulları oluşmadığı halde, cezasından aynı Kanun'un 29. maddesi uyarınca indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suçun vasfı ile eleştirisi konusu yapılan uygulama dışında yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.04.2016 tarihli ve 2015/177 Esas, 2016/275 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.