12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Karar Tarihi : 26.01.2023 Suç : Taksirle yaralama Hüküm : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Lüleburgaz 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2015 tarihli ve 2015/151 Esas, 2015/1093 Karar sayılı kararı ile sanığın taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 51 nci maddesi uyarınca 2 ay 15 hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

2.Lüleburgaz 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2015 tarihli ve 2015/151 Esas, 2015/1093 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 17.03.2021 tarihli ve 2019/8639 Esas, 2021/2767 Karar sayılı kararı ile basit yargılama usulü hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğinden bozulmasına karar verilmiştir.

3.Lüleburgaz 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2023 tarihli ve 2022/411 Esas, 2023/115 Karar sayılı kararı ile sanığın taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası ve 51 nci maddesi uyarınca 2 ay 15 hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.05.2023 tarihli ve 2023/33371 sayılı temyiz istemlerinin reddiyle onama görüşü içeren Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri;

1.Kusuru olmadığına,

2.Uzlaştırma işlemlerinin yapılmadığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; Yerel Mahkemenin Kabulü:

1.Olay tarihinden önce sanığa ait matbaada ortacı olarak çalışması için işe alınan katılan ...'ın olay gün ve saatinde yaralanmasına sebep olan selefon makinesinin temizliğinin yapıldığı, temyiz dışı sanık Kubilay'ın makinenin başından ayrıldığı esnada katılan ...'ın anlatımı uyarınca makinede bir tıkanıklık yaşandığı, bu tıkanıklığa müdahale ettiği sırada parmağının makineye sıkışması sonucunda basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, bu kapsamda sanığın taksirle yaralama suçunu işlediği anlaşılmakla, buna göre uygulama yapıldığı belirlenmiştir.

2.Sanık aşamalardaki savunmalarında yüklenen suçlamayı kabul etmeyerek kusuru olmadığını beyan etmiştir.

3.Kovuşturma aşamasında alınan 16.06.2015 tarihli İş Güvenliği Uzmanı Raporunda "İşveren, iş yerinde alınması gereken önlemlerin alınmaması iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili usül ve esaslara uyulmaması ve çalışanların yeterli dikkat ve hassasiyetle çalışmamasına muamma göstermesinden dolayı asli kusurlu olduğu, makinenin sorumlusu Kubilay Kenar'ın makine çalışır vaziyette bırakılıp görev yerinden ayrılması iş sağlığı ve güvenliği kurallarına uygun davranmaması ve yeterli dikkat ve özenle çalışmamasından dolayı kısmen tali kusurlu olduğu, katılan ..., olay sırasında başka bir iş için kullandığı falçatayı bilinçsizce makineye müdahale etmede kullanması, elini makinenin hareketli kısımlarına tutması dolayısıyla kısmen tali kusurlu olduğu şeklinde düzenlediği görülmüştür.

4.Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiştir. IV. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde yerel mahkemenin kararında, oluş ve kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı, sanık hakkında isnat edilen suçun cezasının üst sınırı bakımından basit yargılama usulüne tabi olması ve bu hususta bir değerlendirme yapma zorunluluğu hasıl olduğundan mahkemece basit yargılama usulüne geçip geçmeme hususunda değerlendirme yapılmış; basit yargılama usulü uygulanarak verilen karara sanık müdafinin itirazı üzerine genel hükümlere göre kovuşturma yapıldığı anlaşılmıştır.

1.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden; Kusur ve Eksik İnceleme Yönünden; Yargılama aşamasında düzenlenen bilirkişi raporlarının, oluş ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu, kusur durumunu kesin bir şekilde tespit ettiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır. Uzlaştırma Yönünden; Soruşturma aşamasında katılanın uzlaşmak istememesi nedeniyle uzlaştırma işlemlerinin yapılamadığı anlaşılmış olup; hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Lüleburgaz 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2023 tarihli ve 2022/411 Esas, 2023/115 Karar sayılı kararında, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasında belirtilen hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde (2.) numaralı bentte açıklanan nedenle Lüleburgaz 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2023 tarihli ve 2022/411 Esas, 2023/115 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hak yoksunluğu uygulanmasına ilişkin hükmün 5. ve 6. Paragrafın hükümden çıkarılarak, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.