9. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 04.03.2016 tarih ve 2016/5780 Esas, 02.06.2017 tarih ve 2017/11130 Esas sayılı iddianameleriyle sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından kamu davaları açılmıştır.

2.Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2016/101 Esas, 2019/182 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

3.Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 23.06.2021 tarihli ve 2021/1034 Esas, 2021/1662 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararlarının kaldırılması ile reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasınca davanın düşmesine; sanığın çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan 5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi, 62 nci maddesi uyarınca 1 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci madde uyarınca cezasının ertelemesine karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 25.10.2022 tarihli ve 9-2021/120899 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Dairemize tevdii edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdurenin zihinsel engelli olduğuna, çocuğun cinsel istismarı suçunun şikâyete tabi olmadığına, sanığın cezalandırılması gerektiğine, sanığa diğer suçtan verilen cezanın kanuna aykırı olduğuna, sanığın üst sınırdan indirim uygulanmaksızın cezalandırılması gerektiğine, vekalet ücretine hükmedilmediğine, kararın bozulması istemine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın inceleme dışı sanık kardeşinin eylemine iştirak ettiğine dair delil bulunmadığından ve atılı suçların kanuni unsurlarının oluşmadığından bahisle sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın inceleme dışı sanık ....'nin ablası olup, suç tarihinde inceleme dışı sanık ... ile mağdurenin yaklaşık bir ay boyunca evde kalmalarına ve bu süreçte rızaen cinsel ilişkiye girmelerine yer temin etmek suretiyle reşit olmayanla cinsel ilişki, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçlarına iştirak ettiği kabul edilerek İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler kaldırılarak sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan şikâyetten vazgeçme nedeniyle davanın düşmesine, çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

A. Reşit Olmayanla Cinsel İlişki Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden 5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikâyete tabi olduğu, şikayet hakkına sahip mağdurenin babası ...'un 18.01.2016 tarihli kolluk beyanında olayla ilgili kimseden şikâyetinin olmadığını beyan etmesi karşısında, sanıktan şikâyetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak neticesine göre kamu davasının şikâyet yokluğu nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur. Açıklanan gerekçeyle Tebliğnamede onama talep eden görüşe iştirak edilmemiştir.

A. Reşit Olmayanla Cinsel İlişki Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 23.06.2021 tarihli ve 2021/1034 Esas, 2021/1662 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B. Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 23.06.2021 tarihli ve 2021/1034 Esas, 2021/1662 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca takdîren Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.10.2023 tarihinde karar verildi.