12. Ceza Dairesi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı, sanığın asli kusuru nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilerek, asgari hadden daha fazla uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahkemece, sanığın geçmişi, yargılama sürecindeki tavır ve davranışları nedeni ile TCK'nın 62. maddesinin uygulandığı, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve ayrıca, suçun işlenmesindeki özellikler gerekçe gösterilerek,

TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği, dosya içeriğine göre; sanığın asli kusurlu olduğu, ölenin yakınlarının bir kısmının halen şikayetçi olduğu ve mahkemece yalnızca sanığın kişiliği ve yargılama sürecindeki pişmanlığı 50. maddenin uygulamama gerekçesi olarak gösterilmediği nazara alındığında, tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin fazla ceza tayin edildiğine,

TCK'nın 50. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 14.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.