8. Ceza Dairesi

Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 tarihli kararı ile 17.06.2016 tarihli ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında mala zarar verme, yaralama suçlarından, sanık ... ve ... hakkında hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davaları açılmıştır.

2.Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 tarihli kararı ile sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan beraat, kasten yaralama suçundan ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanık ... hakkında hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5 ay hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezasına, sanık ... hapisten çevrili 3.000,00 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin,17.06.2016 tarihli ek kararı ile ...'ın temyizinin reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ...'ın temyiz isteği; suçu işlemediğine, eksik inceleme üzerine karar verildiğine ilişkindir.

2.Sanık ...'ın temyiz isteği; hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlemediğine, kendisine yönelik mala zarar verme ve yaralama suçlarının sabit olduğuna ilişkindir. III. GEREKÇE

A.Katılan sanık ...'ün katılan ...'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin 12 nci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından ve aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık ...'ın temyiz isteği yönünden;

1.Sanık ...'ın yokluğunda verilip 10.11.2015 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 05.08.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ...'ın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

C. Katılan sanık ...

hakkında ...'a yönelik mala zarar verme suçundan verilen beraat kararının ve ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen mahkumiyet kararının temyiz incelemesinde; Sanık ...'ın hem katılan sıfatıyla hem de sanık sıfatıyla temyiz isteminde bulunduğu, her ne kadar şikayetçi olup katılma hakkı hatırlatılmamışsa da temyiz isteminin katılma talebini içerdiği kabul edilerek yapılan incelemede;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre sanık ...'ün hüküm tarihinden sonra 10.10.2020 tarihinde; sanık ...'ın da hüküm tarihinden sonra 14.02.2023 tarihinde vefat ettiklerinin anlaşılması karşısında; bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davalarının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

A. Katılan sanık ...'ün katılan ...'a karşı üzerine kasten yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde

Sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararının; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı ve aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmakla, dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Sanık ...'ın temyiz isteği yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2016 tarihli ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

C. Katılan sanık ...

hakkında ...'a yönelik mala zarar verilen beraat kararının ve ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan verilen mahkumiyet kararının temyiz incelemesinde;

Gerekçe bölümünün (C) bendinde açıklanan nedenlerle Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 kararına yönelik, katılan sanık ...'ın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.11.2023 tarihinde karar verildi.