4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla;

1.Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmiştir.

2.Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizinin; kararın usul ve Yasa'ya aykırı olduğu, tanık ifadeleriyle sanığın üzerine atılı suçları işlediğinin sabit olduğu, katılanın sanığa yönelik hakaret ve yaralama eylemlerinin bulunmadığı, bu nedenlerle ve resen belirlenecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir. III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ve katılanın aynı hastanede görev yaptıkları ve aralarında olay öncesine dayanan bir husumet bulunduğu, olay günü sanığın, katılana hitaben "Senin or...luklarını ortaya çıkaracağım, utanmaz, ahlaksız." şeklinde sözler sarfederek hakarette bulunduğu ve onu tartaklayıp raporunda belirtildiği şekilde basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte kasten yaraladığı iddia olunarak açılan kamu davasında, Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı hakaret suçundan eylemin karşılıklı işlenmesi nedeniyle ceza verilmesinden vazgeçilmesine, kasten yaralama suçundan ise sanığın meşru müdafaa halinde olduğu kabul olunarak ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

A. Hakaret Suçu Yönünden

Tüm dosya kapsamı, sanığın ve katılanın karşılıklı birbirlerini suçlamaya yönelik beyanları, dinlenen tanıklar A.E. ve H.C.'nin aşamalardaki anlatımları karşısında, sanığın üzerine atılı hakaret suçunun karşılıklı işlendiğine dair Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

B. Kasten Yaralama Suçu Yönünden

Olayda taraflardan ilk olarak hangisinin fiziki olarak saldırıda bulunduğu, hangisinin ilk hakareti yaptığı gibi hususların net olarak tespit edilemediği, ancak her iki tarafın olay nedeniyle basit şekilde ellerinde kollarında ekimoz çizik oluştuğu anlaşılmakla, tanık beyanları ile sanığa ait adli muayene raporu da dikkate alınarak, sanığın savunmasında katılanın kendisine saldırması üzerine olayın gerçekleştiği şeklindeki savunmasının aksine herhangi bir delil bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın meşru savunma halinde olduğuna dair Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

C. Sair Hususlar Yönünden Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hakaret suçundan verilen hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen hakaretin karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi halinde, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken ceza verilmesinden vazgeçilmesine şeklinde karar verilmesi, Kasten yaralama suçundan verilen hükümde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesi uyarınca meşru müdafaa hükümleri uygulandığı halde 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Nedeniyle hükümler hukuka aykırı bulunmuştur.

A. Hakaret Suçundan Verilen Hükmün Temyizinde

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle, Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi uyarınca, hükümden "TCK 129/3 maddesi gereğince ceza verilmesinden vazgeçilmesine'' ibaresi çıkarılarak yerine "sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin 4 üncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün Tebliğname'ye uygun olarak oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. Kasten Yaralama Suçundan Verilen Hükmün Temyizinde

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasından ''TCK'nın 25/1. maddesi gereği ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin çıkarılıp yerine ''5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca sanığın beraatine'' ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.11.2023 tarihinde karar verildi.