2. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümle; temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteği reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.02.2015 tarih, 2015/1597 Esas sayılı iddianamesi ile, sanık hakkında katılan ve müşteki ile birlikte çalıştıkları kuaför salonunun içinden katılana ait tablet ile müştekiye ait cep telefonunu çalıp kimliği belirsiz seyyar satıcıya satma şeklindeki eylemleri nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 53/1. maddeleri uyarınca 2 kez cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2.Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2015/118 Esas, 2016/627 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 kez 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz isteği; beraat kararı verilmesi gerektiğine, kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

1.Sanığın, katılan ve şikâyetçi ile birlikte aynı kuaför salonunda çalışmaya başladığı, olay günü müştekiye ait cep telefonu ile katılana ait tableti çalarak sattığı Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Sanık; uyuşturucu kullandığı zamanlardan borcu kaldığını, paraya ihtiyacı olduğu için hırsızlık yaptığını beyan etmiştir.

1.Sanığın katılan ve şikâyetçi ile aynı kuaför salonunda çalıştığı, olay günü kuaför salonunda bulunan şikâyetçinin cep telefonunu katılanın ise tabletini çaldığı ve kimliği belirsiz kişilere sattığı, sanığın savunmasında atılı suçları ikrar ettiği somut olayda; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

2.Sanığın eşyaları kuaför salonunun içinden çalma şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturmasına rağmen, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek, aynı Kanun’un 141/1. maddesi gereğince uygulama yapılmak suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayin edilmesi hukuka aykırı görülmüştür. V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Küçükçekmece 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.06.2016 tarihli ve 2015/118 Esas, 2016/627 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde aynı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.