4. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanunun 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanıklar hakkında hakaret suçundan, eylemin karşılıklı gerçekleştirildiği kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

Katılanın temyiz istemi, sanıkların cezalandırılması gerektiğine ve tanıklarının dinlenmediğine yöneliktir.

Birbirleriyle komşu ve akraba olan taraflar arasında çöp dökülmesi nedeniyle yaşanan tartışmada sanık ...'nın, "S..tir git, Allah'ını sinkaf ettiğim, şerefsiz, anasının a...ı çeksin.", sanık ...'ın ise "Şerefli ol." biçimindeki sözleri nedeniyle katılana karşı hakaret suçundan cezalandırılmaları istemiyle açılan davada Mahkeme, tüm dosya kapsamına göre hakaretin karşılıklı olması nedeniyle sanıklar hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı vermiştir.

1.Sanıkların savunmaları, katılan beyanı, tanıkların ifadeleri, görüntü kayıtlarına dair bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre sanıkların, iddianamede belirtilen sözlerle katılana hakaret ettiği anlaşılmış ise de katılanın, sanık ...'ya "İt gibi havlıyorsun.", sanık ...'a da "O köpeği de çek, hoşt köpek, it gibi havlıyorsun, şerefsiz, terbiyesiz." biçimindeki sözlerle hakaret ettiğinin anlaşılması karşısında eylemlerin karşılıklı olduğu yönündeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiş, katılanın temyiz istemine de itibar edilmemiştir.

2.Sanıklara yükletilen hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmıştır.

3.Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "karşılıklı hakaret nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verirken 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası yanında ilgili kanun maddesi olarak 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendinin de yazılması gerektiğinin gözetilmemesi" hususu dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği karara, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrasından sonra gelmek üzere "5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi" ibaresi yazılmak suretiyle hükümlerin, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.11.2023 tarihinde karar verildi.