12. Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 28.11.2018 tarihli ve 2017/879 Esas 2018/2749 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Bodrum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2017 tarihli 2016/544 Esas 2017/91 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 2 yıl geri alınmasına karar verilmiştir.

2.Bodrum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2017 tarihli 2016/544 Esas 2017/91 Karar sayılı kararının sanık müdafii, katılanlar vekili ve ilk Derece Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 20.11.2018 tarihli 2017/879 Esas 2018/2749 Karar sayılı kararı ile, ilk derece mahkemesince temel ceza üzerinden TCK'nın 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken cezanın 2 yıl 11 ay olarak belirlenmesi gerekirken hesap hatası yapılarak 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi ve karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT'e göre katılan vekili lehine 1.980 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken hatalı şekilde 1.800 TL olarak hükmedilmesi yasaya aykırı bulunmuş olup bu hususlar düzeltilerek istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 28.11.2018 tarihli 2017/879 Esas 2018/2749 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 21.03.2019 havale tarihli ve 2019/8729 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın savunma, adil yargılanma ve yasa önünde eşitlik haklarının ihlal edildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, ceza miktarına, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve sair hususlara ilişkindir.

Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 28.11.2018 tarihli 2017/879 E. 2018/2749 K. sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bodrum 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2023 tarihinde karar verildi.