4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasının taksitlendirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz isteği; arama kararı olmadan elde edilen delillerin hukuka aykırı delil niteliğinde olduğu, bu nedenle sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığından beraat hükmü kurulması gerektiğine ve mazeret dilekçesinin yeterli gerekçe gösterilmeden reddine karar verilerek savunma hakkının kısıtlandığına, vesaire ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, mağdur Maysa I.'nın suç tarihinde tanık İ. B. ile fuhuş yapmasına aracılık ve yer temin ettiği Yerel Mahkemece, sanığın kısmen tevilli ikrara yönelik beyanları, mağdur Maysa I.'nın ve tanık İ. B.'nin birbirleriyle uyumlu anlatımları, ihbar tutanağı, olay tutanakları, adli sicil kayıtları, Ferizli Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/108 Esas sayılı dosyasının içeriği ve tüm dosya kapsamı ile sabit görülmüş ve sanığın savunmasının suçlamadan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilmiştir.

Sanık müdafiinin dosyaya sunduğu 30.03.2016 tarihli mazeret dilekçesinde duruşma gününde Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/418 Esas, Sakarya 2. İş Mahkemesinin 2015/1859 Esas, Kocaeli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/1201 sayılı dosyalarındaki duruşmalara katılacağını beyanla duruşmanın ileri bir tarihe bırakılmasını mesleki mazeretini bildirmesine rağmen sanık müdafiinin mazeret talebinin yerinde görülmeyen gerekçeyle reddine karar verilerek aynı celse mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı görülmüştür.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2024 tarihinde karar verildi.