11. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

. Asliye Ceza Mahkemesi 10.02.2016 tarihli ve 2015/104 Esas 2016/98 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz isteği; usule aykırı olan hapis cezasının kaldırılması gerektiğinden kararın bozulmasına ilişkindir.

1.Keşideci ...'ın kaybettiği ve kaybettiğine ilişkin müracaatta bulunduğu 4828126 seri numaralı çekin daha sonradan doldurulmuş şekilde 09.12.2011 tarihli ve 24.000 TL bedelli olarak sanık ... tarafından temyiz dışı sanık ...'e bu kişi tarafından da ...'a verildiği bankaya ibrazında karşılıksız çıktığı, sanık ...'ın bir şekilde bu çeki ele geçirdiği ve keşideci adına sahte imza ile piyasaya sürdüğü iddia ve kabul edilmiştir.

2.Sanık ... savunmasında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3.Temyiz dışı sanık ... çeki ...'tan aldığını, aldığı sırada yanında tanık olarak dinlenen ...'ın da olduğunu beyan etmiştir.

4.Tanık S.Y temyiz dışı sanık anlatımlarını doğrulamıştır.

5.Kriminal rapor ile, çekin ön yüzündeki keşideci imzasının sanık ...'ın elinden çıktığına dair uygun bulgular tespit edilememiştir.

6.Suça konu sahte çekin dosyada delil olarak saklanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

7.Mahkemece iddia, savunma, tanık beyanı, ilgili cevabi müzekkereler ve tüm dosya kapsamına göre yüklenen suçun sübut bulduğu kabul edilerek mahkûmiyet kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE

1.5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2.Atılı suçu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrasında öngörülen hapis cezasının alt sınırının 2 yıl olmasına karşın, temel cezasının 1 yıl olarak belirlenmesi ile takdiri indirim hükmünün bu miktar üzerinden hesaplanarak sanığa 10 ay hapis cezası verilmesi suretiyle eksik ceza verilmişse de, aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2.Tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı eyleme uyan suç vasfı ve eleştirilen husus dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 9. Asliye Ceza Mahkemesi 10.02.2016 tarihli ve 2015/104 Esas 2016/98 Karar sayılı kararı ile sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.10.2023 tarihinde karar verildi.