11. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2014/92 Esas, 2014/882 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2014/92 Esas, 2014/882 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 28.04.2022 tarihli ve 2018/2728 Esas, 2022/7577 Karar sayılı kararı ile suçun sübut bulması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.01.2023 tarihli ve 2023/2 Esas, 2023/16 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, kamu davasının dava zamanaşımı nedeni ile düşmesine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili temyizinde özetle; Yargıtay bozma ilamına göre suçun sübut bulmasına rağmen düşme kararı verilmesinin, ayrıca Mahkemece Yargıtay kanun yolunun açık olmasına rağmen istinaf yolunu açık tutmasının hukuka aykırı olduğu belirtilmiştir. III. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 203 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 09.09.2014 tarihli sorgusu olduğu ve bu tarihten, hüküm tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adıyaman 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.01.2023 tarihli ve 2023/2 Esas, 2023/16 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.