1. Ceza Dairesi

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 10.05.2023 tarihli ve 2022/8812 Esas, 2023/2949 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.07.2023 tarihli ve KD-2022/105350 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 ... maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 ... maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık ...'un kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan yardım eden sıfatıyla cezalandırılması yerine suç vasfının kasten yaralama kapsamında kaldığından bahisle şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesinden bahisle temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması ilamının kaldırılmasına ve hükmün bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

Sanık ...'un, sanık ...'ın eylemine iştirak ettiğine dair mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, sanık ...'nin görüntü kayıtları ve tanık ... beyanları ile sabit olan maktulü itmek şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen kasten yaralama suçu kapsamında olduğu, sanığın anılan eylemi ile maktulün ölümü arasında illiyet bağının bulunmadığı, şikayete tabi olan bu suç yönünden maktulün şikayetinin alınamaması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

1.Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

2.5271 sayılı Kanun’un 308 ... maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 10.05.2023 tarihli ve 2022/8812 Esas, 2023/2949 Karar sayılı temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi. KARŞI OY Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2022/6527 Esas, 2024/213 Karar sayılı kararının çoğunluk görüşüne, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının yerinde olduğu ve kabulüne karar verilmesi gerektiği kanaatinde olduğumuzdan katılmamaktayız.

Dosya kapsamına ve Mahkemenin kabulüne göre; olay günü maktul ... ile sanık ...’in kavga ettikleri, ...’in yardım gelmesi amacıyla tanık ...’i telefon ile aradığı, o sırada ... ile birlikte bulunan ..., ..., ... ..., ... ve ... ... ...’ın iki araç ile birlikte ...’in yanına doğru hareket ettikleri, olayın olduğu mevkiye geldiklerinde sanık ... ile tanıklar... ve ... ...’in koşarak ...’in bulunduğunu öğrendikleri yere gittikleri, güvenlik kamera kayıtlarında da görüldüğü üzere sanık ...’un arkadaşı olan ...’e destek olmak amacıyla ...’ten kaçan maktulü ittirerek oradaki araca yasladığı, ...’den destek alan sanık ...’in maktule vurmaya devam ettiği ve yere düşürdüğü, yerdeyken de şiddetli bir biçimde vücuduna doğru tekme attığı, bu tekmelerden sonra maktulün yerden kalkamadığı, arkadaşı tanık ...’nın yardımıyla ayağa kalktığı ancak yürüyemediği, hastaneye kaldırılan maktulün beyin kanaması ve kaburga kırıkları nedeniyle hayatını kaybettiği olayda; sanık ...’nin kavganın başından itibaren olay yerinde bulunmadığı ve sanık ...’in arkadaşı ... gelmeden önce maktulü darp etmeye başlamış olduğu anlaşılmış ise de sanık ...’in kendisinin yanında kavgaya katılması için olay yerine çağırdığı kişiler içinde bulunan, maktulü fiziki olarak sıkıştıran sanık ... diğer sanık ...’in kasten yaralama eylemine yardım eden sıfatıyla iştirak etmiş, ...’in yerdeyken maktulün başına tekmeyle vurmasını kolaylaştırmıştır. Tanık ...’ın anlatımları, sanık ...’un olay yerine birlikte gittiği ve yakın arkadaşları olan tanıklar... ve ... ...’in beyanlarının yanı sıra dosya arasında bulunan görüntü kamera kaydında da görüldüğü üzere, maktul ... yere düştüğü sırada kalabalık kavga ortamında bulunan ve sanık ...’in eylemine yardım eden sanık ...’un 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 39 uncu maddesinin birinci fıkrası delaletiyle kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan cezalandırılması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü yerine reddine karar veren çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.