5. Ceza Dairesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki polis memuru ...'ın, başka bir olay nedeniyle yaralanan ...'ı götürdüğü sağlık ocağında düzenlenen geçici raporda “kesin raporun ilgili uzman tarafından verileceği”nin belirtilmesi üzerine geldiği hastane acil servisinde doktor olarak görevli olan sanık ... ile aralarında, raporun kim tarafından verileceğine ilişkin yaşanan tartışma sırasında sanığın müştekiyi yaraladığı mahkemece kabul edilmişse de; kendisi de kamu görevlisi olan sanığın hangi görevi yaptırmamak için nasıl direndiği, rapor düzenlememe şeklindeki eyleminin ne şekilde TCK'nın 265. maddesindeki “görevi yaptırmamak için direnme” suçunun unsuru olan “cebir ve/veya tehdit” oluşturduğu denetime olanak sağlayacak şekilde gerekçeleriyle karar yerinde açıklanıp irdelenmeden ve “kamu görevlisini kasten yaralama” suçu teşkil edip etmeyeceği tartışılmadan, oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde sözü geçen suçtan mahkümiyet hükmü kurulması,

Olay yerinde bulunan diğer doktor ... ... ...'ın “..kesin raporun tanzim edilebilmesi için ve kafa travmasına ilişkin bir yaralama olduğunu düşündüğümüz için beyin cerrahiye gitmesi gerektiğini ve kesin raporun burdan verilmesi gerektiğini müştekiye söyledik, yarım saat sonra polis memuru olan müşteki tekrar bulunduğumuz yere geldi ve bize siz beni beyin cerrahiye gönderiyorsunuz, oda beni size gönderiyor diyerek durumu anlatmaya çalıştı, kendisine bu durumu izah etmeye çalıştık, fakat kendisi bu olaylardan dolayı rahatsız olduğundan raporu bizim bulunduğumuz masaya doğru fırlatarak 'rapor yazacaksınız' dedi ve üslup olarak da sert şekilde bunu ifade ettiği için sanık da 'raporu yazmıyorum' dedi. İşlerin yoğun olmasının yarattığı gerginlikle aralarında bir itiş kakış yaşandı..” şeklindeki yeminli anlatımları karşısında, sanığa yönelik müştekinin hareketlerinin “haksız tahrik” oluşturup oluşturmadığı ve TCK'nın 29. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin karar yerinde tartışılmaması,

Kabule göre de; 5271 sayılı CMK'nın 231/5.maddesinde düzenlenen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kararının verilebilmesi için, aynı maddenin 6. fıkrasında “zararın ödenmesi koşulu” öngörülmüş ise de, bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliği veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada somut bir maddi zararın bulunmasının zorunlu olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da zararın “..kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması gerektiği..” şeklinde kabul edilmesi karşısında; dava konusu olayda, müştekinin giderilmesi gereken somut maddi zararının ne olduğu ve giderilme talebi olup olmadığı açığa kavuşturulup karar yerinde tartışılmadan, suçun mağdurunun bu nitelikte somut olarak uğradığı ve giderilmesini talep ettiği bir zarar oluşmadığı kabul edilmesi halinde de, daha önce işlediği kasıtlı bir suçtan sabıkası ve duruşma tutanaklarına yansımış olumsuzluğu bulunmayan sanığın hukuki durumunun CMK'nın 231/6. maddesinde öngörülen diğer 'objektif ve subjektif koşullar' olan “..kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları..”nın irdelenmesi sonucunda “yeniden suç işleyip işleyip işlemeyeceği” hususunda ulaşılacak kanaate göre hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına karar verilmesi gerekirken, “..müştekinin sanıktan şikayetçi olduğu ve bu olay nedeniyle tedavi giderlerinin oluştuğu, sanığın suçu kabullenmeyerek bu somut giderleri karşılamadığı..” şeklindeki dosya içeriğine uymayan yetersiz gerekçeyle anılan yasa maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.