2. Ceza Dairesi

verme

Sanıklar müdafiinin 02.12.2015 tarihli dilekçe ile sanıklar ... ile ... ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerini temyiz ettiği, daha sonrasında sanıklar müdafiinin 16.02.2016 tarihli ikinci bir dilekçe ile sanıklar ... ile ... ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerini temyiz ettiği gibi sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan beraat hükümlerini, sadece ... ve ... hakkında kurulan hükümlerde vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği yönünden temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

1.Sanıklar ..., ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

02.12.2015 tarihinde usûlüne uygun olarak tefhim edilen hükümleri 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1. maddesinde öngörülen 1 haftalık yasal süre geçtikten sonra 16.02.2016 tarihli dilekçesi ile temyiz eden sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2.Sanıklar ..., ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde; Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA

3.Sanıklar ..., ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya içerisindeki 02.11.2015 tarihli Kıymet Takdir ve Teslim Tutanağı’na göre, suça konu Trident marka uydu alıcısı ve kumandasının değerinin 50,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, Mahkemenin 02.12.2015 tarihli kararından sonra Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 09.05.2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı karşısında ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun anılan ilâmından sonraki dairemizin uyum gösteren kararlarının da bu yönde olduğu nazara alındığında adı geçen sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.