12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması ve süresi içerisinde talepte bulunulmaması nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un 8 nci maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 318 ve 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede: I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2015/639 Esas, 2016/190 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında müstehcenlik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 226 ncı maddesinin dördüncü fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 54 üncü maddesi uyarınca 2 yıl hapis ve 10.000,00 TL ali para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve müsadereye karar verilmiştir.

2.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03.03.2021 tarihli ve 18-2016/134866 sayılı Tebliğname ile infazı kısıtlar şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmesi yönünden hükmün düzeltilmesi talep edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz isteği; müstehcen içerikli CD'lerden haberinin olmadığına, vesaire ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Dosya kapsamına ve 13.11.2015 havale tarihli bilirkişi raporuna göre; sanığın aracında yapılan arama sırasında hayvanlarla cinsel ilişki görüntülerin bulunduğu CD'lerin ele geçirilmesine konu olayda, sanığın sübut bulan eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen müstehcenlik suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle mahkumiyete hükmedilmiştir.

Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 nci maddesinin uygulanmaması temyiz eden sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli ve 2017/463 Esas, 2018/20 Karar ve 23.01.2018 tarihli ve 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, hükümde 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin dördüncü fıkrasının gösterilmesinde isabetsizlik görülmediğinden Tebliğnamedeki düzeltme isteyen görüşe iştirak edilmemiş olup;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen tüm temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yalova 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2015/639 Esas, 2016/190 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.01.2024 tarihinde karar verildi.