12. Ceza Dairesi

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 5.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

Sanık ...'ın temyiz isteği; kazada tek kusurlunun kendisi olmadığına, müşteki Süleyman'ın da kusurlu olduğuna, alt sınırdan oldukça uzaklaşılarak ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, sürücü belgesinin geri alınmasının hakkaniyete aykırı olduğuna, mahkemece cezanın fazla hesaplandığına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 19:00 sıralarında katılan ...' in sevk ve idaresinde bulunan 66 LL 325 Plakalı araçla araçta kızı katılan ... ile birlikte meskun mahalde, tek yönlü asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahalli kontrolsüz kavşak alanına giriş yaptığı esnada, sanığın sevk ve idaresindeki 41 VF 827 Plakalı aracıyla katılan ...' in kullandığı araca sağ taraftan çarpması sonucu katılan ...' in basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde sanığın tamamen kusurlu olduğu kabul ve tespit edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinde düzenlenen taksirle yaralama suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1.Hükmün esasını oluşturan kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, "...d-Sanığın şahsi hali ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak adli para cezasının günlüğünün takdiren 20,00 TL kabul edilerek sanığın 5,400,00 TL (180x30,00) ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA..." şeklinde hükmedilmesi suretiyle, hükümde çelişkiye ve infazda duraksamaya neden olunması,

2.Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının paraya çevrilmesine karar verilirken, uygulama maddeleri olan 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı hareket edilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle, İstanbul Anadolu 63. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının (1-d) bendinde yer alan "5,400,00 TL (180x30,00)" ibaresinin, "3.600,00 TL (180x20,00)" olarak değiştirilmesi ile aynı bendin başına "TCK'nın 52/2 ve 52/3.maddelerine göre" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.02.2024 tarihinde karar verildi.