2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmemiş ise de, bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Şikâyetçinin başvurusundan sonra güvenlik kamerası görüntüleri izlenip sanığın kimliği tespit edilerek yakalanması üzerine polisler tarafından yapılan kaba üst araması sonucunda suç konusu olan 12.500,00 TL'nin, 9.270,00 TL'sinin sanığın üzerinde bulunduğu, sanığın suçunu ikrar ederek üzerinde ele geçen miktar parayı polislere teslim ettiği, kalan 3.230,00 TL'nin ise kovuşturma aşamasında şikâyetçiye ödendiği, şikâyetçinin kısmi iadeyi kabul ettiği anlaşılmakla, soruşturma aşamasındaki iadenin gerçekleşme şekli itibarı ile rızaya dayalı bir iade olmadığı, etkin pişmanlığın kovuşturma aşamasında gerçekleştiği, bu nedenle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/2-4. maddeleri uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, aynı Kanun'un 168/1-4. maddeleri uyarınca uygulama yapılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış ve etkin pişmanlığın uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasında uygulama fıkralarının 168/1-4 olarak yazılması gerekirken 168/1 yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 13.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.