2. Ceza Dairesi

Erzin Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2022 tarihli ve 2018/540 Esas, 2020/138 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Erzin Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 13.02.2020 tarihli ve 2018/540 Esas, 2020/138 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkûmiyetine karar verildiği, hükmün sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 16.02.2021 tarihli ve 2020/828 Esas, 2021/275 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verildiği, sanığın 19.04.2022 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminde bulunması üzerine, Erzin Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.04.2022 tarihli ve 2018/540 Esas, 2020/138 Karar sayılı ek kararı ile istemin süresinde olmaması nedeniyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, ek kararın da sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla,

Sanığın temyiz dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 296/1. maddesi uyarınca değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken bu konuda ilk derece mahkemesince verilen 22.04.2022 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu ve ortada temyiz incelemesine konu bir hüküm bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın dilekçesiyle ilgili Bölge Adliye Mahkemesince değerlendirme yapılması için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.