12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Davacı vekili 24.12.2018 havale tarihli dava dilekçesinde özetle;davacının Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2017/348 Esas sayılı dosyasında yargılandığını, 12.06.2007 tarihinde göz altına alındığını ve 15/06/2007 tarihinde de Denizli 3. Sulh Sulh Ceza Hakimliğinin 2007/138 sorgu sayılı kararı ile tutuklandığını, toplamda 3 gün gözaltında 600 günde cezaevinde haksız yere tutuklu kaldığını, yargılama sonunda 18/07/2018 tarihli gerekçeli kararda belirtildiği üzere CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca beraat ettiğini, beraat kararının 10/09/2018 tarihinde kesinleştiğini, müvekkilinin tutuklu kaldığı süreç içerisinde uğramış olduğu ücret kaybı ve ödediği kredi borcu gereğince 100.000,00 TL maddi 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden faizi ile ödenmesine karar verilmesi talep etmiştir.

2.Davalı vekili 28.01.2019 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresinde açılıp açılmadığının araştırılması gerektiğini, davacı kendi kusurlu davranışlarıyla tutuklanmasına karar verildiğini, davanın yetkili ve görevli mahkemede açılıp açılmadığının, davacının tazminat istemeyecek kişilerden olup olmadığının araştırılması gerektiğini, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu, derdest dosya bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiğini, davanın reddine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini istemiştir.

3.Denizli 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.06.2020 tarihli ve 2018/29 Esas, 2020/167 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 04.12.2020 tarihli ve 2020/3245 Esas, 2020/3914 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin ve davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 29.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile hükmün onanmasını talep edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; Müvekkilinin haksız yere 2 yıla yakın ceza evinde kaldığını, hükmedilen manevi tazminatın eksik olduğunu, belirtmiştir. III. DAVA KONUSU Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacının tazminata esas Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/348 Esas – 2018/321 Karar sayılı ceza dosyasında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 12.06.2007 - 05.02.2009 tarihleri arasında gözaltı ve tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, kararın 10.09.2018 tarihinde kesinleştiğini ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı, davacının kendi kusuru ile gözaltına alınmasına sebebiyet vermediği, tazminat davasının süresinde açıldığı, tazminat talebi için yasal şartların oluştuğu ve davacının aynı haksız tutuklamaya ilişkin başkaca tazminat davası açtığına ilişkin davalı maliyece bir itirazın ve yapılan UYAP sorgulamasında açılmış bir davanın bulunmadığı, tutukluluğunun infaz gördüğü, davacının tutuklulukta geçirdiği sürenin başka suçtan mahsup edilmediği, davacının gözaltında ve tutuklulukta kaldığı süreler içerisinde ne kadar maddi zarara uğradığının tespiti amacıyla aldırılan bilirkişi raporunda; davacının 3 gün göz altı 601 günde cezaevinde tutuklu olmak üzere toplam 604 gün özgürlüğünden yoksun kaldığı, özgürlüğünden yoksun kaldığı döneme ilişkin hesaplanan maddi tazminat tutarının 9.449,22 TL olduğu ve bu maddi tazminat tutarına 12.06.2007 tarihinden itibaren yasal faiz hesaplanması gerektiği belirlenerek 9.449,22 TL maddi, 12.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin ve davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine, istinaf merci, maddi tazminat miktarının fazla olduğundan maddi tazminatın 9.400,54 TL'ye indirilmesi, manevi tazminatın eksik olduğundan 33.000,00 TL'ye indirilmesi ve buna göre değişen vekalet ücretinin 6.312,07 TL olması gerektiğinden, bu kısımların düzeltilmesi suretiyle, istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/348 Esas – 2018/321 Karar sayılı ceza dosyasında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 12.06.2007 - 05.02.2009 tarihleri arasında 604 gün gözaltı ve tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, kararın 10.09.2018 tarihinde kesinleştiği ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

A. Davacı vekilinin temyiz talebi yönünden;

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, hukuka aykırı bulunmuş ve tebliğnamede esastan ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 04.12.2020 tarihli ve 2020/3245 Esas, 2020/3914 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2024 tarihinde karar verildi.