5. Ceza Dairesi

Aklen malul reşit mağdurenin ırzına geçme suçundan sanık ...’nin yapılan yargılanması sonunda; lehe kabul edilen 5237 sayılı Yasa hükümlerine göre mahkümiyetine dair, ...

1.Ağır Ceza Mahkemesinden bozma üzerine verilen 06.12.2005 gün ve 2005/322 Esas, 2005/393 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Dosya kapsamına göre 03.10.2002 tarihli karara vaki sanık müdafiin 25.10.2002 havale tarihli temyiz dilekçesinde hatasını kabul edip çocuğu kabul ederek bakıp büyütmesine rağmen sanık hakkında takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması suretiyle hassasiyetle değerlendirme yapılmadığını belirttiği, hükmün tefhim edildiği 06.12.2005 tarihli oturuma iştirak eden sanık müdafiin son savunmasında; “…sanık lehine olan kanunun tatbikini istiyoruz ayrıca sanık mağdureden doğan çocuğu kendisi cezaevinde olduğu zamanda dahi büyütmüş ve çocukla ilgilenmiştir, çocuk hiçbir şekilde mağdur edilmemiştir, babaya verilecek ceza dolayısıyla çocuğa verilecek ceza olacaktır, bu hususun nazara alınmasını istiyoruz…” dediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.12.2010 gün ve 2010/11-205 Esas, 2010/258 sayılı kararının gerekçesinde de açıklandığı üzere; 765 sayılı TCY.nın 59. maddesinde daha çok cezanın bireyselleştirilmesine hizmet eden bir kurum olarak düzenlenmiş bulunan takdiri indirim nedenlerinin, 5237 sayılı TCY.nın 62. maddesinde, cezanın bireyselleştirilmesinin yanında cezanın belirlenmesinde de göz önünde bulundurulması gereken bir müessese olarak düzenlendiği, 5237 sayılı TCY ile getirilen yeni düzenlemede, temel cezanın belirlenmesi ve cezanın bireyselleştirilmesine ilişkin kurallarda değişiklikler yapılması ve önceki düzenlemede temel cezanın tayininde kullanılan “failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları” gibi bazı kıstasların bu yasal düzenlemede takdiri indirim nedeni olarak belirlenmiş olması karşısında, tam anlamıyla cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesinden bahsedilebilmesi için 5237 sayılı TCY.nın 62. maddesinde öngörülen takdiri indirim nedenlerine ilişkin hükmün, somut olayda sanık bakımından uygulanması gerekip gerekmediği hususunun, bu konudaki taleplerde nazara alınarak değerlendirilip tartışılmasında zorunluluk bulunduğu gözetilmeksizin gerekçeden yoksun olarak takdiren denilmek suretiyle cezadan kanuni yada takdiri başkaca artırıma ve indirmeye yer olmadığına dair hüküm tesisi,

Sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53/1. maddesi uyarınca uygulama yapılırken aynı maddenin 3. fıkrası gözetilmeksizin 53/1-c madde ve bendinde sayılan velayet hakkı, vesayet veya kayyımlığa ait hakların koşullu salıverilmeye kadar kısıtlanması yerine infaz süresince yoksun bırakılma kararı verilmesi, Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.