12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.

Davacı vekili 29.09.2020 tarihli dava dilekçesinde özetle; 05/11/2016 tarihinde gözaltına alındığını, 07/11/2016 tarihinde tutuklandığını, 16/10/2018 tarihinde tahliye edildiğini, Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/46 esas sayılı dosyasında 7 yıl 11 ay hapis cezasına hükmedildiğini, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 23/11/2018 tarih, 2018/2869 esas sayılı dosyasında 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiğini, belirterek 100.000 TL manevi, 100.000 TL maddi tazminata tutuklama tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

3.Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.11.2020 tarihli ve 2020/212 Esas, 2020/369 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4.Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin,03.02.2021 tarihli ve 2021/244 Esas, 2021/174 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.01.2022 tarihli, temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğnamesi ile Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; Mahkemece kesinleştirme işleminin geç yapıldığına, davanın süresinde açılmış sayılması gerektiğine, Karaman Ağır Ceza Mahkemesi tarafından kesinleştirme işleminin 10.07.2020 tarihinde yapıldığına ilişkindir. III. DAVA KONUSU Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Mahkeme gerekçesinde;

''...Davacı hakkında Ankara BAM 1. CD 2018/ 2869 E - 2018/2419 K sayılı ilamı ile kasten yaralama suçundan verilen kararın temyiz edilmeksizin 11.12.2018 tarihinde kesinleştiği, davanın ise bu kesinleşme tarihinden itibaren yasal bir yıllık süre geçtikten sonra 29/09/2020 tarihinde açıldığı, mahkemece kesinleşme işlemlerinin geç yapılmasının/ yapılmamasının hükmün kesinleşme tarihini değiştirmeyeceği, kaldı ki CMK 142/1 maddesinde de hükmün kesinleşme işlemlerinin yapıldığı tarihten itibaren bir yıl içinde açılması gerektiği şeklinde bir düzenleme yerine kesinleşme tarihinden itibaren bir yıl içinde açılması gerektiğinin belirtildiği, bu kapsamda hükmün kesinleştirme işlemlerinin yapılıp yapılmamasının veya geç yapılmasının yasada emredici olarak düzenlenen bir yıllık süreyi değiştiremeyeceği, Ankara BAM 1. CD tarafından verilen hükümden ve tahliye kararından davacı tarafın haberdar olması nedeniyle, dava açma süresinin kusuru olmaksızın kaçırıldığından/ eski hale getirme şartlarının oluştuğundan bahsetmeye yasal imkan bulunmadığı, bu haliyle davacının tazminat talebinin CMK' nun 142/1 maddesinde öngörülen süre içerisinde öne sürülmemesi nedeniyle süre yönünden reddine karar verilmesi gerektiği,

Davacının tazminat talebinin süresi içerisinde açıldığının kabul edilebilecek olma ihtimali halinde ise; davacının yargılamaya konu olay nedeniyle gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği toplam sürelerin -tutuklama müzekkeresinin başka ilamın infazı nedeniyle kesintiye uğramış olması durumundan kaynaklı olarak- 1 yıl 8 ay 29 gün olmasına rağmen, yargılama neticesinde beraatine karar verilmeyip neticeten 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu halde davacının mahkumiyetine karar verilen hürriyeti bağlayıcı ceza süresinden daha fazla olacak şekilde hakkında koruma tedbirlerinin uygulanmış olması halinde tazminat isteme hakkının varlığından bahsedilebileceği (CMK 141/1-f), dolayısıyla davacının koruma tedbirleri nedeniyle gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin mahkumiyetine karar verilen hapis cezasından daha fazla olmaması nedeniyle davacının tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerektiği sonuç ve kanaatine varılarak, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.'' denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen dava konusunda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 142/1. maddesine göre, koruma tedbirleri nedeniyle tazminat taleplerinin kararın kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her halde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde dava konusu edilebileceği düzenlenmiş olup,

Tazminat talebinin dayanağı olan Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/46 E - 2017/122 karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacı hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 05.11.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 07.11.2016 tarihinde tutuklandığı, neticeten 7 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek hüküm özlü bırakıldığı, davacının 16.10.2018 tarihinde tahliye edildiği,

İstinaf incelemesi neticesinde Ankara BAM 1. CD 2018/ 2869 E - 2018/2419 K sayılı ilamı ile sanığın üzerine atılı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun vasıf ve mahiyet değişikliğine uğradığı ve sanığın üzerine atılı eylemlerin kasten yaralama suçunu sübut verdiği gerekçesiyle sanığın neticeten 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, davacının yüzüne karşı 23.11.2018 tarihinde karar verildiği verildiği, hükmün davacı yönünden temyiz edilmeksizin 11.12.2018 tarihinde kesinleştiği,

Cezaevi kayıtlarına göre, davacının Kasten Öldürme suçundan tutuklanmasına karar verilen Karaman Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/289 sorgu sayılı Tutuklama Müzekkeresinin infazına 07/11/2016 tarihinde başlanıldığı, 31/05/2018 tarihinde arada infaz nedeni ile tutuklama müzekkeresinin beklemeye alındığı, 13/08/2018 tarihinde tutuklama müzekkeresinin tekrar infaza başlanarak 16/10/2018 tarihinde tutukludan tahliye sebebiyle infazının sonlandırıldığı,

Ankara BAM 1. CD 2018/ 2869 E - 2018/2419 K sayılı ceza dava dosyasında davacının (sanık) müdafinin yüzüne karşı verilen hükmün temyiz edilmeksizin, davacı bakımından 11.12.2018 tarihinde kesinleştiği, buna karşın tazminat davasının bir yıllık hak düşürücü süreden sonra 29.09.2020 tarihinde açılmış olduğunun anlaşılması karşısında, süresinde açılmayan davanın reddine karar verilmesinde, davanın süresinde açıldığının kabulü halinde dahi, davacının yargılamaya konu olay nedeniyle gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği toplam sürelerin -tutuklama müzekkeresinin başka ilamın infazı nedeniyle kesintiye uğramış olması durumundan kaynaklı olarak- 1 yıl 8 ay 29 gün olmasına rağmen, yargılama neticesinde beraatine karar verilmeyip neticeten 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu halde davacının mahkumiyetine karar verilen hürriyeti bağlayıcı ceza süresinden daha fazla olacak şekilde hakkında koruma tedbirlerinin uygulanmış olması halinde tazminat isteme hakkının varlığından bahsedilebileceği (CMK 141/1-f), dolayısıyla davacının koruma tedbirleri nedeniyle gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin mahkumiyetine karar verilen hapis cezasından daha fazla olmaması nedeniyle davacının tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşıldığından hükümde isabetsizlik görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 03.02.2021 tarihli ve 2021/244 Esas, 2021/174 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2024 tarihinde karar verildi.