12. Ceza Dairesi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Isparta 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2016 tarihli ve 2015/840 Esas, 2016/207 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 08.12.2020 tarihli ve 2016/317114 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sanıkların cezalandırılması gerektiğine,

3.Diğer temyiz sebeplerine, ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

A. Yerel Mahkemenin Kabulü

1."Toplanan deliller ve mahkememizde oluşan vicdani kanaate göre; sanık ...'ın Vanlı Cami yanındaki 144 Cadde üzerinden inşaat işi yaptığı, Asya inşaat adlı şirketin sahibi ve temsilcisi olduğu, diğer sanık ...'in ise sanık ...'in yanında çalışan işçi olduğu, suç tarihinde harfiyat esnasında bilirkişi raporu ile de sabit olduğu üzere taşınır kültür varlığı olan iki adet mermer mimari parçayı sanık ...'in bulduğu, ilk parçayı bulduğunda diğer sanık ...'ye haber verdiği, onun da parçayı kamyonla başka bir yere gönderdiği, ertesi gün diğer parçanın bulunduğu, ihbar üzerine kolluk güçlerinin bu taşlara el koyduğu, bilirkişi raporu ile bunların tarihi eser olduğunun anlaşıldığı, sanıkların iki gün içerisinde yakalandıkları, üç günlük süreleri olduğunu, teslim etmeden polislerin yakaladığını söyledikleri, her ne kadar sanıklar hakkında Kültür ve Tabiat varlıklarını koruma yasasına muhalefet suçundan cezalandırılmaları talep edilmiş ise de, her iki kültür varlığı taşın harfiyat esnasında tesadüfen çıkarılan taşlar olduğu, sanıklarca tarihi eser olup olmadığının bilinmediği, taşlardan birinin harfiyatın kenarına bırakıldığı, diğerinin başka bir alana götürüldüğü, 2863 sayılı Yasanın 4 üncü maddesi uyarınca bu tür tarihi eserleri haber vermeleri için 3 günlük sürelerinin olduğu, sanıkların ise henüz bu üç günlük süre dolmadan yakalandıkları, böylece yasa gereği üzerilerine atılı suçun unsurları oluşmadığından beraatlerine karar vermek gerekmiştir." denilmektedir.

2.Sanık ... savunmasında; "Ben inşaat işi yapmaktayım. Vanlı cami yanındaki Asya inşaat şirketinin Isparta ili sorumlusuyum. Diğer sanık ... yanımızda çalışan kişidir. O gün inşaatta çalışırken halil suça konu parçaları bulmuş, beni aradı, gidip baktım. Sütun başı olduğunu gördüm. Bu parçayı alıp diğer inşaatımız var, elemanı çağırdım ve onunla gönderdim. Diğeride zaten inşaat alanında idi, 3 günlük süremiz olduğunu biliyorum. İnşaat işi durmasın diye hemen yetkililere haber vermedim. Eğer polisler gelip el koymasalardı 3 gün içerisinde teslim edecektim. Sırf inşaat işlerim durmasın diye bu şekilde davrandım, bu nedenle suçlamaları kabul etmiyorum dedi. Hazırlık aşamasında vermiş olduğu beyanı okundu, çelişki nedeniyle soruldu: o beyanım doğrudur, bu parçalar suç tarihinden bir gün önce yani 10/11/2015 günü bulundu. Polisler ertesi gün yani 11/11/2015 günü geldiler, depoya gönderdiğimiz parçayı aslında apartman girişine dekor amaçlı koyacaktım. Fakat ertesi gün polisler gelince kendilerine teslim ettim. Ben tarihi eser niteliğinde olduğunu bilmiyordum. Çelişkileri bu şekilde düzeltirim." demiştir.

3.Sanık ... savunmasında; "Ben Asya inşaatta çalışırım, diğer sanık benim patronum olur, harfiyat çalışması yaparken zeminin 2,5 metre altında bir taş gördüm, temizlikçiyi çağırdık, taşı temizledi, patronu da çağırmıştık, tarihi eser olabilir diye çağırdık, oda ... çağırarak bu taşı götürdü, o gittikten sonra bir taş daha çıktı, onu da inşaaat alanının kenarına bıraktık, ertesi gün ise polisler geldi, kenardaki taşı aldılar, ayrıca patronla görüşüp diğer taşı da istediler, oda getirip verdi, ben tarihi eser olduğunu bilmiyordum, suçlamayı kabul etmiyorum." demiştir.

4.Dosya kapsamında bulunan Müze Müdürlüğü raporunda, eserlerden biri sütun başlığı, diğeri sütun gövdesi olduğu, her ikisinin de 2863 sayılı Kanun kapsamında olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE

1.11.11.2015 günü bir şahsın, Asya İnşaat tarafından yapılan temel kazısında tarihi eser bulunduğu, 10.11.2015 tarihinde kazı alanından çıplak kadın heykeli çıkartıldığını gördüğü, eserin kamyona yüklenerek Hediye Un fabrikasına götürüldüğü, 11.11.2015 tarihinde de yine bir lahit çıkartacakları yönündeki ihbarı üzerine kolluk ekiplerince olay yerine intikal edildiği, temel kazısı yapıldığının görüldüğü, daha sonra Hediye Un Fabrikası'na gidildiği, ancak kamera kayıtları vs izlenmesi sonucunda da herhangi bir hafriyat kamyonu gelmediğinin görüldüğü, yeniden kazı alanına gidildiği, sanık ...’e durum sorulduğunda, kolluk ekiplerine kazı alanındaki kırık sütun parçasını gösterdiği, bir gün önce de bir parça daha bulunduğunu, bunu patronu Ali'ye teslim ettiğini beyan ettiği, sanık ...'nin olay yerine çağrıldığı, bir gün önce bulunan eserin şirkete ait depoya götürüldüğünü beyan ettiği ve eseri getirttiği, Müze Müdürlüğü raporunda, eserlerden birinin sütun başlığı, diğerinin ise sütun gövdesi olduğu ve her iki eserin de 2863 sayılı Kanun kapsamında olduğunun belirtildiği dosya kapsamında, sanıkların savunmalarında dava konusu eserlerin olay gününden bir gün önce bulunduğunu ileri sürdükleri, ihbarın da eserlerden birinin olay gününden bir gün önce çıkartıldığı, diğerinin ise olay günü çıkartılacağı yönünde olduğu, bu hali ile 2863 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen 3 günlük bildirim süresinin dolmamış olduğu anlaşıldığından, mahkemece sanıkların beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Dava konusu bir adet sütun başlığı ve bir adet sütun gövdesinin 2863 sayılı Kanun'un 75 inci maddesi gereğince Müze Müdürlüğüne teslime karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, hükümde (2) nolu bentte sayılan husus dışında hukuka aykırılık bulunmamış, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) nolu bentte açıklanan nedenle Isparta 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2016 tarihli ve 2015/840 Esas, 2016/207 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükme son bent olarak "2863 sayılı Kanun kapsamında olduğu tespit edilen dava konusu bir adet sütun başlığı ve bir adet sütun gövdesinin aynı Kanun'un 75. maddesi gereğince Müze Müdürlüğü'ne teslimine" ibaresinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.01.2024 tarihinde karar verildi.