12. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Davacı vekili 07.03.2018 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin "Silahla Yağma" suçundan yürütülen soruşturma nedeniyle 14.11.2016 tarihinde Hatay 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 2016/310 sorgu sayılı kararıyla tutuklandığı, 06.07/.017 tarihinde Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/212 Esas dosyası kararıyla tahliye edildiği, Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/212 Esas, 2018/65 Karar sayılı kararıyla davacı hakkında beraat kararı verildiği, tutuklu kaldığı sürede çalışamadığı maddi yönden zarara uğradığını, haksız tutuklama nedeniyle 180.000 TL maddi, 150.000 TL manevi tazminata hükmedilmesini, talep etmiştir.

Davacı vekili 21.12.2018 tarihli duruşmada "tazminat talebimize ilişkin faizin de hesaplanarak tarafımıza verilmesini" talep etmiştir.

2.Davalı vekili 21.03.2018 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın usul ve esastan reddi gerektiğini, davacının maddi zararını belgelendiremediğinden maddi tazminatın reddi gerektiğini, davacının tazminata esas dosyada ödediği vekalet ücreti talebinin reddi gerektiğini, dava dilekçesinin kanunda belirtilen şartları taşımadığını, davacının tazminat istemeyecek kişilerden olduğunu, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu, davasının reddine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini istemiştir.

3.Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.01.2019 tarihli ve 2018/272 Esas, 2019/33 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 20.10.2020 tarihli ve 2020/1802 Esas, 2020/258 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin ve davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 09.01.2022 tarihli tebliğnamesi ile davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasını talep edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; Hükmedilen maddi ve manevi tazminatın eksik olduğunu, maddi ve manevi tazminatlara faiz talebi bulunmasına rağmen yasal faiz uygulanmadığını, belirtmiştir. III. DAVA KONUSU Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacının tazminata esas Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/212 Esas – 2018/64 Karar sayılı ceza dosyasında silahla yağma suçundan 14.11.2016 - 06.07.2017 tarihleri arasında tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, kararın 09.02.2018 tarihinde kesinleştiğini ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı, davacının bu dosyada tutuklu kaldığı sürenin başka bir hükümlülüğe mahsup edilmediğinin gelen cevabi yazıdan anlaşıldığı, yine davacının aynı yasanın 144 maddesinde belirtilen tazminat isteyemeyecek kişilerden olmadığının anlaşıldığı, davacının tutuklu kaldığı tarihler arasındaki zararının hükme esas almaya elverişli olduğuna dair kanaat oluşan bilirkişi raporunda belirtildiği üzere davacının tutuklu kaldığı süreler yönünden somut bir tespite dayanmadığından hesaplama asgari ücret üzerinden yapılarak belirlenerek 9.721,38 TL maddi, 14.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davalı vekilinin ve davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine, istinaf merci, maddi tazminat miktarının eksik olduğundan maddi tazminatın 10.699,91 TL'ye yükseltilmesi ve buna göre değişen vekalet ücretinin 2.963,98 TL olması gerektiğinden, bu kısımların düzeltilmesi suretiyle, istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

Tazminat talebinin dayanağı olan Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/212 Esas – 2018/64 Karar sayılı ceza dosyasında silahla yağma suçundan 14.11.2016 - 06.07.2017 tarihleri arasında tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, kararın 09.02.2018 tarihinde kesinleştiği ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

A. Davacı vekilinin temyiz talebi yönünden;

1.Tutuklandığı dönem içerisindeki maddi zararını ücret bordrosu, vergi kaydı, gelir vergisi beyannamesi gibi itibar edilebilecek bir belgeyle ispatlayamayan davacıya tutuklu kaldığı dönemde 16 yaşından büyükler için geçerli net asgari ücret üzerinden hesaplanan miktarın maddi tazminat kapsamında davacıya ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2.Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, hukuka aykırı bulunmuş ve tebliğnamede esastan ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

3.Davacı vekilinin 21.12.2018 tarihli duruşmada tazminat talebine ilişkin faizin de hesaplanarak verilmesi gerektiğine yönelik ıslah beyanı nedeniyle hükmedilecek tazminatlara dava tarihi olan 07.03.2018 tarihinden faizi ile verilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR

Gerekçe bölümünde (A-2, A-3) bendinde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 20.10.2020 tarihli ve 2020/1802 Esas, 2020/258 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2024 tarihinde karar verildi.