5. Ceza Dairesi

Cinsel taciz suçundan sanık ...’nin yapılan yargılanması sonunda; kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan mahkümiyetine dair, Çay Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 20.06.2007 gün ve 2007/28 Esas, 2007/110 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi Üst C.Savcısı ve sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Hükmolunan cezanın tutarı nazara alındığında sanık yönünden temyizi kabil olmadığından, isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine; ancak Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 10.03.2009 gün ve 2009/2-43-56 sayılı ilamında açıklandığı üzere; sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 123. maddesi uyarınca hükmolunan 1500,00 TL. adli para cezası kesinlik sınırı içinde ise de; Üst C.Savcısının temyizi suç vasfına yönelik olduğu, bu gibi hükümlerin aleyhe başvuru üzerine temyiz denetimine konu olabileceği gözetilerek, Üst C.Savcısının temyizi yönünden inceleme yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Suç isnadı için hiçbir neden bulunmayan mağdurenin aşamalarda değişmeyen anlatımları, sanığın kaçamaklı ikrarı, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, mağdurenin istememesine rağmen, işyerine ve okuluna gelerek ayrıca bir çok kere de telefonda arkadaşlık teklif etme eylemlerinin cinsel taciz suçunu oluşturduğu halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de; Olayda maddi bir zararı bulunmayan mağdurenin zararı giderilmediğinden bahisle, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeden CMK.nun 231. maddesinin uygulanmaması, Kanuna aykırı, Üst C.Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarında BOZULMASINA, 06.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.